จวินเฉินอวี้เองก็ลังเลไม่น้อย อย่างไรเสียเรื่องนี้เกี่ยวพันกับราษฎรทั่วหล้า เมื่อเขาดำรงฐานะประมุขแห่งแผ่นดิน ย่อมต้องให้ความสำคัญแก่ราษฎรเป็นอันดับแรก
เขากุมมือเวินอวิ๋นเหมียนไว้ “แงม่วน เรื่องนี้สำคัญยิ่ง อีกทั้งกรมพิธีก็กำหนดยามมงคลไว้แล้ว เจ้าต้องเข้าใจความสำคัญของเรื่องนี้”
เวินอวิ๋นเหมียนเหลือบมองฮองเฮาอย่างเงียบเชียบ แววเจ้าเล่ห์วาบผ่านก้นบึ้งดวงตา นางรู้ดี ยิ่งนางขัดขวาง ฮองเฮากับคนที่เกลียดชังนางก็ยิ่งอดรนทนไม่ไหว และนั่นก็เท่ากับก้าวเข้ามาในกับดักของนางพอดี!
เรื่องเล่ห์เหลี่ยม นางไม่คิดว่าพวกเฟยผินตรงหน้าซึ่งมีอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดหรือสิบเก้าปีจะสู้กับนางได้
หากเป็นเช่นนั้นจริง ชีวิตที่นางผ่านมาคงสูญเปล่าแล้ว
เวินอวิ๋นเหมียนจึงแสร้งทำท่าอ่อนแอ ทั้งยังจ้องจวินเฉินอวี้อย่างจริงจัง ทว่าฮองเฮากลับสังเกตเห็นความตื่นตระหนกที่นางพยายามปกปิดอย่างแนบเนียน “ฮ่องเต้ก็ทรงทราบว่าหม่อมฉันมิใช่คนที่ไม่เห็นแก่ส่วนรวม เพียงแต่ความฝันของหม่อมฉันชัดเจนยิ่งนัก ต้องเป็นคำเตือนจากสวรรค์เป็นแน่ ขอฮ่องเต้โปรดเชื่อหม่อมฉันสักครั้ง”
ดวงตาของนางราวกับมีสระน้ำใสเอ่อคลอ จ้องจวินเฉินอวี้ด้วยท่าทางน่าสงสารจับใจ
ฮองเฮากล่าวอย่างสุขุม “ว่านกุ้ยเหริน เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่เฟยผินคนหนึ่งจะยื่นมือเข้ามายุ่งได้ อย่าอาศัยความโปรดปรานของฮ่องเต้ก่อเรื่องอีกเลย ทุกคนต่างรู้ว่าฮ่องเต้ทรงเอ็นดูเจ้า แต่หากจะสำแดงความโปรดปรานต่อหน้าผู้คน ก็ต้องดูสถานที่และกาลเทศะด้วย”
ถ้อยคำของฮองเฮาแยบคายนัก เมื่อเข้าหูเหล่าขุนนางแล้ว ก็หมายความว่านางเป็นสตรีที่ไม่รู้จักกาลเทศะและปั่นป่วนจิตใจฮ่องเต้
เป็นดังที่คาด ทันใดนั้นราชครูใหญ่ก็เป็นผู้นำก้าวออกมา เขาเป็นบิดาของฮองเฮา ย่อมต้องออกหน้า “ตำหนิ” เวินอวิ๋นเหมียนเป็นคนแรก
“ทูลฮ่องเต้ ฮองเฮาตรัสถูกต้อง เฟยผินบางคนไม่รู้กฎระเบียบ แยกแยะเรื่องหนักเบาเร่งด่วนไม่เป็น ย่อมถือดีเพราะได้รับความโปรดปราน แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับราษฎร จะปล่อยให้นางทำให้ปวงประชาทั่วหล้าต้องล่าช้าไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”