ฮองเฮาเลิกพระขนงขึ้น นึกไม่ถึงว่าเวินอวิ๋นเหมียนจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ ถึงกับเอ่ยถามนางต่อหน้า
เวินอวิ๋นเหมียนคลี่ยิ้มที่มุมปาก นางไม่หลงเชื่อคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ที่ฮองเฮาวาดฝันให้ หากไม่มอบผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมให้ก่อน แล้วนางจะยอมบุกตะลุยแนวหน้าได้อย่างไร
ฮองเฮานิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนตรัสถามว่า “เจ้าต้องการให้เปิ่นกงทำอย่างไร?”
“หม่อมฉันได้ยินมาว่า ในตระกูลของฮองเฮามีท่านอาจารย์ชิงเก๋อ ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วหล้า ทั้งยังรอบรู้กว้างขวาง เพียงแต่ใต้เท้าราชครูใหญ่เคยมีบุญคุณต่อเขา ท่านอาจารย์ชิงเก๋อจึงยอมลดตัวลง สอนหนังสือให้แก่ญาติสายตรงของตระกูลเว่ยเท่านั้น”
เวินอวิ๋นเหมียนเอ่ยเพียงครึ่งเดียว ผู้มีปัญญาย่อมเข้าใจได้เอง
ฮองเฮาเลิกพระขนงเล็กน้อย “เป็นเช่นนั้นจริง”
เวินอวิ๋นเหมียนมิได้ใส่ใจน้ำเสียงเย็นชาของฮองเฮา เพียงแย้มยิ้มบาง “พอดีว่าทางบ้านท่านตาของหม่อมฉันมีน้องชายสองคนต้องเข้าสอบขุนนาง ไม่ทราบว่าฮองเฮาจะทรงให้พวกเขาทั้งสองได้เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ชิงเก๋อได้หรือไม่?”
ชาติก่อนนางเคยได้ยินนามของท่านอาจารย์ชิงเก๋อ ทว่าแรกเริ่มยังไม่รู้ว่าบุคคลผู้นี้เก่งกาจเพียงใด ภายหลังจึงได้รู้ว่าเขาเป็นถึงพระอาจารย์ของจักรพรรดิ เคยถวายการสอนแก่จักรพรรดิองค์ก่อนด้วยตนเอง
บัดนี้ขุนนางผู้มีชื่อเสียงและปราชญ์ผู้ทรงความรู้ในราชสำนักส่วนใหญ่ล้วนเป็นศิษย์ของเขา เพียงแต่เขาไม่ปรารถนาจะข้องเกี่ยวกับความขัดแย้งในราชสำนัก จึงปกปิดชื่อแซ่ สอนหนังสือให้แก่ญาติในตระกูลเว่ยเท่านั้น
แม้ความรู้ของบุคคลผู้นี้จะล้ำเลิศ ทว่าสิ่งที่ล้ำเลิศยิ่งกว่าคือสายสัมพันธ์ ต่อให้เขาปกปิดชื่อแซ่ แต่บุญคุณจากการเป็นศิษย์อาจารย์ยังคงอยู่ หากน้องชายทั้งสองได้รับความโปรดปรานจากเขา และทำคะแนนได้ดีในการสอบระดับมณฑล สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือเส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์ที่ท่านอาจารย์ชราผู้นี้จะปูไว้ให้!