ฉินเจากลับถึงค่ายทหาร ศึกครั้งนี้คือการเดิมพันครั้งสุดท้าย ทุกคนต่างมีสีหน้าหนักอึ้งยิ่งนัก
เซียวอิ่งเดินตามหลังฉินเจา “นายท่าน”
ช่วงนี้เซียวอิ่งเองก็ซูบโทรมลงไม่น้อย น้องชายของเขาถูกจับกุม ได้ยินมาว่าตายอยู่ในคุกแล้ว คราก่อนเขาก็สูญเสียพี่น้องไป บัดนี้ยังช่วยน้องชายให้รอดชีวิตไม่ได้อีก ในใจของเขาจึงตึงเครียดราวกับมีเส้นเชือกขึงอยู่ตลอดเวลา
“นายท่าน แม้เสบียงขององค์ชายใหญ่จะยังส่งมาไม่ถึง แต่ยังมีใต้เท้าเซี่ยอยู่”
“คราก่อนใต้เท้าเซี่ยบอกว่า ขอเพียงท่านอ๋องต้องการ เขาจะนำเสบียงที่กรมคลังแอบเก็บสำรองไว้ออกมาช่วยเหลือพวกเรา หากส่งจดหมายไปหาใต้เท้าเซี่ยในครานี้ บางทีอาจยังมีหนทางพลิกสถานการณ์”
ฉินเจายกมือแตะบ่าเซียวอิ่งเบา ๆ แววตาเจือความปล่อยวางอยู่เล็กน้อย “เขาช่วยข้าไม่ได้”
“เพราะเหตุใดหรือ?”
เมื่อเห็นความไม่เข้าใจและฉงนสนเท่ห์เต็มเปี่ยมในดวงตาเซียวอิ่ง ฉินเจาก็เอ่ยเสียงขรึม “ที่จริงตอนเขามาหาข้าในครานั้น ข้าก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้ตั้งใจช่วยข้าจากใจจริง”
“แต่เขาก็เป็นขุนนางผู้หนึ่ง ทั้งยังแบกรับภาระของจวนโหวไว้บนบ่า ชีวิตคนกว่าร้อยในจวนโหวล้วนฝากไว้กับเขาเพียงผู้เดียว แล้วคนคนเดียวจะต้านทานไหวได้อย่างไร?”