นางสาวตาคู่สวยค่อย ๆ เหลือบต่ำลง จับจ้องไปที่เวินอวิ๋นเหมียนผู้คุกเข่าทำความเคารพ "แต่สิ่งที่สนมฉุนกล่าวมาก็ไม่ผิด บ่าวเข้าวังมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นผู้ใดพึ่งปรนนิบัติครั้งแรกแล้วได้เลื่อนขั้นเลย เจ้าก็นับว่าเป็นคนแรกแล้ว จงถนอมวาสนาของเจ้าเสียเถิด"
สนมซูเอ่ยเป็นนัย แท้จริงแล้วสิ่งที่นางใส่ใจที่สุดหาใช่เรื่องขั้นยศ แต่เป็นความรู้สึกพิเศษที่ฮ่องเต้มีให้ต่อนางผู้เดียว
สนมซูมิใช่คนโง่ นางอยู่เคียงข้างฮ่องเต้มาหลายปี รู้ใจกันมาตั้งแต่เล็ก นางย่อมรู้ว่าที่ฮ่องเต้เลื่อนขั้นให้เวินอวิ๋นเหมียนก็เพื่อปิดปากนาง
แต่นางก็อดใส่ใจไม่ได้ ที่เมื่อคืนฮ่องเต้ทรงอุ้มสตรีผู้นี้!
เมื่อก่อนฮ่องเต้ไม่เคยเป็นเช่นนี้
สนมซูเสียใจอยู่ทั้งคืนด้วยเรื่องนี้
บัดนี้เมื่อมองเวินอวิ๋นเหมียนอีกครา ในดวงตางามก็พลันเอ่อขึ้นด้วยความเคียดแค้น
นางเชยคางเวินอวิ๋นเหมียนขึ้น คิดว่าจะเห็นใบหน้ามีจุดดำเฉกเช่นเคย แต่ไม่คาดว่ากลับไร้ที่ติราวกับหยกขาว
ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างเป็นประกาย ยามจ้องมองผู้ใด งามเสียจนชวนตะลึง
"เจ้า?!" สนมซูโทสะพลุ่งขึ้น กำลังจะเอ่ยถามว่าจุดดำหายไปไหน แต่ต่อหน้าผู้คนมากมาย ไม่อาจเปิดโปงกลอุบายของตน นางจึงจำใจสะกดกลั้นไว้ "ใบหน้าเช่นนี้ทำให้มวลบุปผาต้องหม่นหมองไปเลยกระมัง"