ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้ไร้แววอบอุ่นแม้แต่น้อย เขามองหนิงซวงเสวี่ยอย่างไม่อยากเชื่อ ข่มกลั้นความแห้งผากและความปั่นป่วนในกาย ก่อนผลักนางออกอย่างแรง «ออกไป!»
หนิงซวงเสวี่ยอ่อนแอบอบบางอยู่แล้ว เมื่อถูกเขาผลักเช่นนี้ก็แทบล้มลง
จวินเฉินอวี้กลับใจอ่อน ยื่นมือไปคว้านางไว้
หนิงซวงเสวี่ยยังไม่ยอมแพ้ «ยามนี้พระสวามีทรงทรมานเพียงนี้ ให้เสวี่ยเอ๋อร์ปรนนิบัติพระองค์มิได้หรือเพคะ?»
จวินเฉินอวี้ดึงมือกลับ «เสี่ยวลู่จื่อ!»
ท่านกงกงลู่รีบผลักประตูตำหนักจากด้านนอกเข้ามา «ฮ่องเต้»
«พานางกลับไป!»
หนิงซวงเสวี่ยหลั่งน้ำตาด้วยความอัปยศ เหตุใดเฉินอวี้จึงรักนาง แต่กลับไม่ยอมแตะต้องนาง
ท่านกงกงลู่พาหนิงซวงเสวี่ยออกไป ครั้นในตำหนักไร้ผู้คน จวินเฉินอวี้จึงนั่งลงพลางหอบหายใจหนัก
แผ่นหลังของเขาเกร็งแข็ง ความปรารถนาแทบกลืนกินเขาจนหมดสิ้น
เมื่อท่านกงกงลู่กลับมาเห็นว่าฮ่องเต้มีอาการผิดปกติ ก็รีบสั่งการ «รีบไปตามหมอหลวง!»
ขันทีน้อยไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งไปตามหมอหลวงทันที
จวินเฉินอวี้ไม่คาดคิดว่าหนิงซวงเสวี่ยจะวางยาเขา
«น้ำเย็น!»
ท่านกงกงลู่ได้สติ รีบไปรินน้ำเย็นถวายฮ่องเต้หนึ่งถ้วย
จวินเฉินอวี้มองเขาอย่างหงุดหงิด «เจ้าคนโง่ ข้าจะอาบน้ำ!»
«พ่ะย่ะค่ะ!» คราวนี้ท่านกงกงลู่จึงเข้าใจ รีบเรียกคนให้เตรียมน้ำเย็นสำหรับอาบ
เมื่อหมอหลวงมาถึง ก็รีบจับชีพจรจวินเฉินอวี้ทันที
ท่านกงกงลู่ยืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างร้อนใจ ฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้ข่าวแพร่ออกไป แต่เห็นฮ่องเต้ทรมานเช่นนี้ เขาก็อดกังวลไม่ได้ว่าพระวรกายมังกรจะเสียหาย
ควรแจ้งไทเฮาดีหรือไม่?
«เหมียนเอ๋อร์...» เสียงของจวินเฉินอวี้แหบพร่า ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความอดกลั้น
เหมียนเอ๋อร์?
ท่านกงกงลู่ชะงักไป
หมอหลวงลุกขึ้นในเวลานั้นพอดี ท่านกงกงลู่รีบถาม «เป็นอย่างไรบ้าง?»
หมอหลวงกล่าว «ฮ่องเต้ถูกพิษหวนฉิงหลี ยาชนิดนี้ออกฤทธิ์รุนแรงยิ่ง»
«แล้วควรทำอย่างไร? เมื่อครู่ฮ่องเต้รับสั่งให้เตรียมน้ำเย็น ไม่ทราบว่าการแช่ในน้ำเย็นจะช่วยได้หรือไม่?»