คนตระกูลกู้ถูกพาตัวเข้ามา นายท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่าก้าวเข้ามาอย่างยากลำบาก โดยมีทหารรักษาพระองค์รายล้อมอยู่ทั้งหน้าและหลัง ทันทีที่เข้ามา พวกเขาก็เห็นจักรพรรดิผู้ชวนให้หวาดหวั่นพระองค์นั้น
เหล่าสตรีตระกูลกู้ นอกจากโม่เวยแล้ว ล้วนไม่เคยพบฮ่องเต้มาก่อน ครั้นได้เห็นจักรพรรดิผู้เปี่ยมบารมีประทับอยู่กลางตำหนักอันโอ่อ่า เบื้องหลังมีองครักษ์ยืนอยู่มากมาย ทุกคนต่างใจสั่นสะท้าน
พวกเขาถูกผลักให้คุกเข่าลง
เวินอวิ๋นเหมียนจิกเล็บลงในฝ่ามือ ร่างทั้งร่างสั่นเทา นางไม่คิดเลยว่าจวินเฉินอวี้จะใจดำถึงขั้นใช้ชีวิตคนในครอบครัวมาบีบบังคับนาง
จวินเฉินอวี้ทอดพระเนตรลงมาด้วยดวงเนตรหงส์ เมื่อเห็นแววผิดหวังในดวงตาของเวินอวิ๋นเหมียน พระองค์ก็ทรงหลุบพระเนตรอย่างเย็นชา ทั้งที่ในพระทัยเจ็บแปลบ «คนแรกที่จะตาย กุ้ยเฟยคิดว่าเป็นผู้ใด?»
คนตระกูลกู้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ทว่าเมื่อเห็นผมเผ้าของเวินอวิ๋นเหมียนยุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำ ทุกคนก็เจ็บปวดใจ อยากเอ่ยขอความเมตตาให้นาง
เมื่อจวินเฉินอวี้ส่งสัญญาณ องครักษ์ก็ลากนายท่านผู้เฒ่าออกมา
ร่างกายของท่านตากู้ก็อ่อนแออยู่ก่อนแล้ว เมื่อถูกลากเช่นนี้จึงล้มลงกับพื้นทันที
«ท่านตา!» เวินอวิ๋นเหมียนรีบวิ่งเข้าไปหา แต่กลับเหยียบพลาด ล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงเช่นกัน
ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้วูบไหว พระองค์เผลอยื่นพระหัตถ์จะคว้านางไว้!
ทว่าพระองคุลีขยับเพียงเล็กน้อย สุดท้ายก็หุบกำปั้น สีพระพักตร์เย็นชา
«หากเจ้าบอกว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ใด เราจะไม่แตะต้องคนในครอบครัวเจ้า»
พระองค์มีเพียงข้อเรียกร้องนี้
พระองค์ไม่เคยคิดจะสังหารคนตระกูลกู้
พระองค์เองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงกระเสือกกระสนอยากเห็นนางสารภาพที่ซ่อนตัวของฉินเจา
แต่พระองค์เพียงอยากเห็นนางยอมเลิกทรยศฉินเจา
เวินอวิ๋นเหมียนประคองท่านตา เงยหน้าขึ้นมองจวินเฉินอวี้ด้วยดวงตาแดงก่ำ «หม่อมฉันไม่รู้!»
แนวกรามของจวินเฉินอวี้ขบเกร็ง พระองค์ยื่นพระกรออกมาคว้าข้อมือนางไว้ «อย่างไร เจ้าจะบีบให้เราสังหารพวกเขาให้ได้หรือ?»
น้ำตาของเวินอวิ๋นเหมียนรินไหล ผิวพรรณดุจหิมะ ใบหน้างามดุจหยกเดิมทีก็ซีดขาวอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งชวนให้ผู้พบเห็นเวทนาสงสาร