เมื่อกลับถึงเมือง ผู้บัญชาการหวังก็รีบนำสมุนไพรส่งให้ท่านกงกงลู่ “กงกง นี่คือสมุนไพรที่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงหาได้ รีบนำไปให้คุณหนูเฟิงเหยาใช้เถิด”
ท่านกงกงลู่พยักหน้ารัว “ได้ ข้าจะนำไปถวายฮ่องเต้เดี๋ยวนี้”
แท้จริงแล้ว คนใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ล้วนช่ำชองในการสังเกตสีพระพักตร์ฮ่องเต้ แม้ในสายตาพวกเขา หญิงชาวบ้านสามัญผู้นี้จะไม่มีฐานะใดเป็นพิเศษ
แต่ตราบใดที่ฮ่องเต้ทรงใส่พระทัย ตราบใดที่ทรงเต็มพระทัยจะทะนุถนอม จะประทานตำแหน่งสักตำแหน่งให้แก่นางย่อมไม่ใช่เรื่องยาก
ยามนี้พวกเขาจึงย่อมให้หนิงซวงเสวี่ยเป็นสำคัญ
ในเวลาเดียวกัน จวินเฉินอวี้ก็เดินออกมาจากห้องพอดี
เดิมทีเขากำลังขุ่นเคือง เพราะซวงเสวี่ยเจ็บปวดจนหมดสติไปหลายคราแล้ว แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีใครนำยามาให้ ความโกรธในใจจวินเฉินอวี้จึงสั่งสมจนถึงขีดหนึ่ง
เขาไม่ได้คิดจะตำหนิเหมียนเอ๋อร์ เพียงคาดเดาว่านางจงใจถ่วงเวลา ไม่ยอมกลับมาหรือไม่
ถึงอย่างไรในวัง เขาก็รักและโปรดปรานเหมียนเอ๋อร์ที่สุด ในสายตาของเขา นอกจากเหมียนเอ๋อร์แล้วก็ไม่มีผู้ใดอีก
แต่เขาก็เคยเห็นสตรีมากมายแก่งแย่งความโปรดปรานและหึงหวงกัน
ดังนั้นเขาจึงไม่แน่ใจว่าเหมียนเอ๋อร์เห็นเขาทะนุถนอมซวงเสวี่ยถึงเพียงนี้ แล้วไม่พอใจหรือไม่
แต่เหมียนเอ๋อร์ก็ควรรู้ความกว่านี้!
บางทีเขาอาจตามใจเหมียนเอ๋อร์จนเสียคน
ทว่าเมื่อเดินออกมา เขากลับเห็นเวินอวิ๋นเหมียนพอดี
นางได้รับบาดเจ็บ แม้แต่ผ้าคลุมสีขาวราวหิมะก็เปรอะเปื้อนโคลน ครั้นเห็นนางลงจากม้าอย่างกะโผลกกะเผลก หัวใจเขาก็อ่อนยวบลงในฉับพลัน
เหมียนเอ๋อร์บาดเจ็บหรือ?
ยามนั้นเองเขาจึงตระหนักว่าเหมียนเอ๋อร์เป็นสตรีบอบบางไร้เรี่ยวแรง การเข้าไปในหุบเขาลึกเช่นนั้นย่อมต้องได้รับบาดเจ็บ
“เหมียนเอ๋อร์ เจ็บตรงไหนหรือไม่?”
แววตาเวินอวิ๋นเหมียนเต็มไปด้วยความเฉยชา ยามเผชิญหน้ากับบุรุษผู้นี้ นางไม่อาจเกิดความรู้สึกใดขึ้นมาได้อีก เพียงตอบอย่างสงบว่า “หม่อมฉันไม่เป็นไร ฮ่องเต้รีบนำสมุนไพรไปช่วยคุณหนูผู้นั้นก่อนเถิด”