ท่านกงกงลู่รีบกราบทูลว่า “ทูลฝ่าบาท วันนี้บ่าวไปเอาของที่หน่วยราชการ จึงมาถึงช้าไปสักหน่อย ขากลับบังเอิญเห็นพระสนมเหวี่ยนกับอี้กุ้ยเหรินอยู่ด้วยกันพ่ะย่ะค่ะ”
“บ่าวเห็นกับตาชัดเจน อี้กุ้ยเหรินเป็นฝ่ายดึงมือพระสนมเหวี่ยนไว้ มิใช่พระสนมลงมือผลักนางพ่ะย่ะค่ะ...”
เมื่อได้ยินคำของท่านกงกงลู่ ดวงเนตรเย็นเยียบของจวินเฉินอวี้พลันฉายแววอันตราย “เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร!”
ท่านกงกงลู่ใจหาย รีบคุกเข่าลง “ฝ่าบาท ต่อให้บ่าวกินดีหมีหัวใจเสือ ก็ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลพ่ะย่ะค่ะ”
ใต้ดวงเนตรเย็นชาของจวินเฉินอวี้พลันมีคลื่นโหมกระหน่ำ หัวใจเต้นเร็วขึ้นด้วย
คำของเสี่ยวลู่จื่อไม่เพียงทำให้เขาไม่อยากเชื่อว่าเซียวเจียวเจียวจะใส่ร้ายแงม่วน หากที่สำคัญยิ่งกว่าคือ จู่ ๆ เขาก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าตนกล่าวหาแงม่วนอย่างอยุติธรรม
แต่ดังที่เสี่ยวลู่จื่อกล่าว ต่อให้กินดีหมีหัวใจเสือ เขาก็ไม่กล้าพูดปด
ทว่าฮ่องเต้ทรงระแวงมากเกินไป ต่อให้เป็นคนข้างกาย เขาก็ไม่เชื่อทั้งหมด และไม่ฟังความข้างเดียวแล้วปักใจเชื่อ
เห็นฮ่องเต้เพียงหวั่นไหว แต่ยังมิได้เชื่อ ท่านกงกงลู่จึงรีบกล่าวว่า “ฝ่าบาท วันนี้หรงเฟยเหนียงเหนียงกับฉินกุ้ยเหรินที่มาขอเข้าเฝ้าพระองค์ก็ผ่านมาพอดี คิดว่าทั้งสองน่าจะเห็นเหตุการณ์ ไม่สู้ส่งคนไปสอบถาม ดูแล้วเรื่องก็คงกระจ่างพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อครู่ยามกำลังเดือดดาล เขาฟังสิ่งใดไม่เข้าหูทั้งสิ้น แต่ยามนี้ฮ่องเต้สงบพระทัยลงแล้วอย่างเห็นได้ชัด
เขาทรงรับสั่งโดยนัยว่าเห็นด้วยกับคำของท่านกงกงลู่ “ไปถามให้ชัดเจน”
ปลายเสียงแฝงความสั่นไหวแผ่วเบาจนแทบจับไม่ได้
“พ่ะย่ะค่ะ!” ท่านกงกงลู่จึงค่อยลุกขึ้นอย่างนอบน้อม แล้วสั่งขันทีน้อยหกคนต่อหน้าจวินเฉินอวี้ให้ไปสอบถามสองแห่ง