หนิงซวงเสวี่ยส่งคนไปจับตาดูอยู่ในที่ลับ คนของนางล้อมสถานที่ที่กุ้ยเฟยกับติ้งชินอ๋องนัดพบกันไว้เงียบ ๆ แล้ว เมื่อเวินอวิ๋นเหมียนก้าวเข้ามา ก็ไม่มีโอกาสหนีไปได้อีก
นางรอจนได้ยินเสียงฝีเท้า ครั้นเห็นราชรถเคลื่อนเข้ามาจากที่ไม่ไกล จึงแสร้งทำท่าขวัญเสีย ยกมือปิดปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียง
“ท่านพี่ ท่านพี่มาแล้ว” หนิงซวงเสวี่ยฉวยจังหวะวิ่งเข้าไป โผเข้าหาจวินเฉินอวี้แล้วคว้าเขาไว้
เห็นนางตื่นตระหนก ทั้งยังหันกลับไปมองอยู่เป็นระยะ จวินเฉินอวี้จึงเงยหน้ามองไปด้านหลัง “เกิดเรื่องอันใดขึ้น? มิใช่ว่าตกน้ำหรือ”
หนิงซวงเสวี่ยสะอื้น “ท่านพี่ คือ...คือทางนั้น เสวี่ยเอ๋อร์เห็นบุรุษผู้หนึ่งอยู่ตรงศาลา ทั้งยังอยู่กับคนที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกุ้ยเฟย ข้าตกใจจนพลัดตกน้ำ...”
“ท่านพี่ ข้าคงมองผิดไปเอง กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงไม่มีทางนัดพบชายอื่นลับหลัง ยามนี้ราชกิจยังวุ่นวาย อีกทั้งกุ้ยเฟยก็เกี่ยวข้องกับเรื่องในราชสำนัก นางจะลอบพบขุนนางต่างแคว้นได้อย่างไร”
สีหน้าจวินเฉินอวี้พลันเย็นชา ทว่าชั่วพริบตากลับเหลือบมองหญิงสาวในอ้อมแขน
ราชกิจวุ่นวายหรือ?
นางรู้สถานการณ์ในราชสำนักยามนี้ได้อย่างไร?
ถึงกระนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังตึงเครียด โชคดีที่กงกงลู่สังเกตสีหน้าเก่ง เมื่อเห็นฮ่องเต้กริ้วก็รีบสั่งองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังให้ออกไปตรวจสอบ
ไม่นานนัก องครักษ์ก็รีบกลับมา “กราบทูลฮ่องเต้ ทางนั้น...”
จวินเฉินอวี้มีสีหน้าเย็นเยียบ ดุจซ่อนตัวอยู่ในเงามืด “ทางนั้นเป็นอย่างไร”
“ทางนั้นมีคนสองคนกำลังนัดพบกันพ่ะย่ะค่ะ”
แววตาจวินเฉินอวี้พลันมืดลง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ไปทางนั้น