เวินอวิ๋นเหมียนเบิกตาขึ้นอย่างตกตะลึง ก็เห็นแนวกรามแข็งกร้าวของจวินเฉินอวี้ ท่ามกลางแสงย้อน ดวงเนตรหงส์ของเขาทอดมองลงมา จับจ้องสตรีในอ้อมแขน
เมื่อเห็นเวินอวิ๋นเหมียนกำลังดิ้นรน จวินเฉินอวี้ก็โน้มลงกระซิบข้างหูนางเสียงต่ำ “อย่าดื้อ ยาถอนพิษนี้ข้าจะไปเอามาให้เจ้า”
เว่ยฉือหลีมองบุรุษตรงหน้าอย่างประหลาดใจและตื่นตะลึง ชั่วขณะนั้น เมื่อได้เห็นจักรพรรดิผู้เย็นชาและองอาจตรงหน้า หัวใจที่คิดก่อเรื่องของนางพลันมอดดับลง
แต่เหตุใดสตรีผู้นี้จึงยังจำจวินเฉินอวี้ จักรพรรดิแห่งเทียนเฉาได้?
นางไม่มีวันลืมภาพจวินเฉินอวี้ยืนอยู่บนบัลลังก์สูง ขณะที่บิดาและพี่ชายของนางคุกเข่าก้มศีรษะถวายความจงรักภักดี
จวินเฉินอวี้เป็นจักรพรรดิแห่งเทียนเฉา และยังเป็นผู้ปกครองตีเยว่
ดวงเนตรหงส์เรียวยาวของจวินเฉินอวี้ทอดมองเว่ยฉือหลีอย่างเหนือกว่า
จากนั้นเขาก็เลิกคิ้วขึ้นช้า ๆ ก่อนรับถ้วยชาจากมือเวินอวิ๋นเหมียนมา
เขาเหลือบมองเสิ่นเยี่ยน “เอาน้ำชามา”
เสิ่นเยี่ยนยกกาน้ำชาร้อนเดือดเข้ามาอย่างนอบน้อม “นายท่าน”
จวินเฉินอวี้คลายอ้อมแขนจากเวินอวิ๋นเหมียน แม้น้ำเสียงของเขาจะเย็นชาเช่นเคย ทว่ากลับแฝงความอ่อนโยน “คนดี มองให้ดี ความคับข้องใจที่เจ้าถูกกระทำ ข้าจะทวงคืนให้เจ้าเอง”