เมื่อได้ยินเวินอวิ๋นเหมียนถาม หนีอวี้เหิงก็ก้มหน้ากล่าวว่า “ทูลเหนียงเหนียง ดูเหมือนจะเป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ...”
เวินอวิ๋นเหมียนขมวดคิ้ว แม้ใบหน้าจะซีดเซียว ทว่ายังคงงดงามดุจเซียน นัยน์ตาเปี่ยมความเคร่งขรึม “ใต้เท้าหนี ท่านคิดว่าเปิ่นกงหลอกง่ายนักหรือ? ยาจินตานใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาจะกินได้หรือ?”
หนีอวี้เหิงเม้มปาก เมื่อคืนฮ่องเต้ทรงเรียกเขาเข้าเฝ้าและกำชับให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับอย่างเข้มงวด ไม่เพียงคนทั้งหกตำหนักจะล่วงรู้ไม่ได้ แม้แต่เหนียงเหนียงก็ห้ามบอก
เห็นสีหน้าของหนีอวี้เหิง เวินอวิ๋นเหมียนก็พอเดาได้หลายส่วน
นางยื่นมือแตะท้องตนเอง ในฐานะพระบิดาของโอรสนาง เขาออกแรงช่วยสักหน่อยก็สมควรแล้ว
เพียงแต่...
ที่ปิดบังนางหมายความว่าอย่างไร?
เวินอวิ๋นเหมียนเลิกคิ้วน้อย ๆ หรือเขาจะรู้สึกใส่ใจนางขึ้นมา จึงรู้สึกผิดต่อพระสนมหนิงหรือ?
นางหลุบตา ยกมุมปากขึ้นบางเบา
พระทัยของจวินเฉินอวี้ช่างยากจะหยั่งถึงเสียจริง
ดูท่าจากนี้นางคงต้องช่วยให้จวินเฉินอวี้มองเห็นใจตนเองให้ชัดเจนเสียแล้ว
พระทัยของฮ่องเต้ยากจะคว้าไว้ แต่นางไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ
เพราะบุรุษบนโลกนี้ยังไม่มีผู้ใดที่เวินอวิ๋นเหมียนควบคุมไม่ได้
ขณะเวินอวิ๋นเหมียนกำลังครุ่นคิด อวิ๋นหย่างก็เดินเข้ามา เนื่องจากภายนอกทุกคนเข้าใจว่าเวินอวิ๋นเหมียนยังหมดสติ นางจึงปิดประตูตำหนักทันทีที่เข้ามา
“เหนียงเหนียง นายท่านกู้ส่งข่าวมาถึงแล้วเพคะ”
เวินอวิ๋นเหมียนรับแผ่นจดหมายมา เรื่องที่นางหมดสติถูกเก็บเป็นความลับอย่างเข้มงวด โชคดีที่ก่อนพี่ชายลูกพี่ลูกน้องจะไปปาโจว เขาได้ทิ้งคนสนิทที่ส่งข่าวได้ไว้ผู้หนึ่ง เพียงส่งจดหมายให้คนผู้นั้น ก็มั่นใจได้ว่ามันจะถึงมือคนตระกูลกู้