จวินเฉินอวี้อยู่เป็นเพื่อนฮองเฮาที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ เวินอวิ๋นเหมียนกับเหล่าสนมย่อมไม่อาจรั้งอยู่นาน จึงเพียงสนทนากันครู่หนึ่งก็พอ
ระหว่างพูดคุย ฮองเฮาก็มองเวินอวิ๋นเหมียนด้วยสีหน้าอ่อนโยนและเมตตา «พระสนมเหวี่ยน ยามนี้เจ้าต้องบำรุงร่างกายให้ดี หากตั้งครรภ์องค์ชายได้ในเร็ววัน จึงจะไม่ทำให้คำมั่นของฮ่องเต้ที่ตรัสไว้ในคราวนั้นต้องสูญเปล่า ว่าหากเจ้าตั้งครรภ์จะเลื่อนตำแหน่งให้เป็นพระสนมเอกทันที»
ถ้อยคำของฮองเฮาฟังดูเรียบง่าย ทว่ากลับกระตุ้นความริษยาที่ซ่อนอยู่ในใจของทุกคนให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
ฮองเฮาประทับอยู่ในตำแหน่งประมุขฝ่ายใน การตั้งครรภ์พระโอรสย่อมเป็นที่จับตามองอยู่แล้ว พอทรงย้ำเช่นนี้ หลายคนก็พลันนึกถึงเกียรติพิเศษที่ฮ่องเต้เคยมอบให้เวินอวิ๋นเหมียน
เซียวเจียวเจียวนั่งอยู่ด้านหลัง เดิมทีนางยังพออดกลั้นได้ แต่ถ้อยคำพิเศษนี้กลับทำให้นางเจ็บแค้นจนแทบขาดใจ
จวินเฉินอวี้ทอดพระเนตรเวินอวิ๋นเหมียนด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนแย้มพระสรวลบางเบา «แงม่วนต้องพยายามให้มาก»
เวินอวิ๋นเหมียนยิ้มอย่างสงบนิ่ง «เพคะ หม่อมฉันจะพยายามตั้งครรภ์พระโอรสให้ได้»
«การได้ตั้งครรภ์พระโอรสของฮ่องเต้ ช่างเป็นวาสนาเพียงใด น่าเสียดายที่หม่อมฉันในครานั้น...»
ถ้อยคำอันแฝงความเศร้าเสียดายประโยคเดียว ดึงดูดพระทัยของจวินเฉินอวี้ได้สำเร็จ
พระเนตรคมกริบทอดมองไป เซียวเจียวเจียวแอบร่ำไห้ ราวกับพึมพำกับตนเอง แต่เมื่อเห็นสายพระเนตรของฮ่องเต้ นางก็รีบก้มหน้าด้วยท่าทีตื่นตระหนก
ความสงสารในพระทัยจวินเฉินอวี้พลันเอ่อล้นขึ้นมา แม้ช่วงก่อนพระองค์จะขุ่นเคืองที่นางใส่ร้ายว่าพระสนมเหวี่ยนผลักนาง แต่เมื่อนึกถึงพระโอรสที่นางสูญเสียไปในคราวนั้น พระองค์ก็อดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้
ฮุ่ยผินมองเซียวเจียวเจียวอย่างประหลาดใจ ก่อนถามออกมาตรง ๆ «อี้กุ้ยเหริน เจ้าจงใจเรียกร้องความสนใจจากฮ่องเต้หรือ?»
เซียวเจียวเจียวชะงักงัน «ข้า...ข้าเปล่า...»
«เช่นนั้นเหตุใดจู่ ๆ ถึงยกเรื่องในอดีตขึ้นมาพูดเล่า?»
ฮุ่ยผินกะพริบดวงตาที่ดูไม่ค่อยเฉลียวฉลาด พลางมองนาง