เวินอวิ๋นเหมียนเงยหน้าขึ้นอย่างฉงน สีหน้าของนางบ่งบอกชัดว่าไม่รู้เรื่อง “วันนี้หรือ?”
จวินเฉินอวี้ก้มมองใบหน้าน้อยขาวผ่อง ดวงเนตรหงส์คมกริบของเขาฉายรอยยิ้ม “สนมรักของเราความจำแย่ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนสวมเสื้อผ้าบางเบา โอบเอวแข็งแรงของจวินเฉินอวี้อย่างอ่อนหวาน แล้วซุกกายอยู่ในอ้อมอกกว้างใหญ่ของเขา “ฮ่องเต้ อย่าทรงทำให้หม่อมฉันต้องเดาอีกเลย”
“วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้า” จวินเฉินอวี้โอบนางไว้ด้วยแขนเรียวยาว
หัวใจเวินอวิ๋นเหมียนพลันสะท้าน ใบหน้าน้อยขาวผ่องเย็นชาของนางมีแววตกตะลึงวูบผ่าน
นางไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแสนนานแล้ว
หลังได้เป็นไทเฮา เทศกาลว่านเฉาก็กลายเป็นวันเกิดของนาง ส่วนวันเกิดที่แท้จริงนั้นเลือนหายไปนานแล้ว
เพราะคราวที่มารดาตั้งครรภ์อีกครั้ง นางพลัดล้มโดยไม่ระวังในงานเลี้ยงวันเกิดของเวินอวิ๋นเหมียน จนแท้งบุตร
นับแต่นั้น เวินฟู่อันผู้เคยรักใคร่นางก็ปฏิบัติต่อบุตรสาวอย่างเย็นชา ทั้งยังกล่าววาจาร้ายกาจใส่ มารดาก็หม่นหมองทุกวันและไม่ใส่ใจนางอีก
บิดามารดาแตกหักกัน สำหรับนางแล้ว ทั้งจวนโหวจึงกลายเป็นห้องน้ำแข็งที่ทำให้นางหวาดระแวงและไม่อยากเข้าใกล้
“หม่อมฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแล้ว ฮ่องเต้ทรงจำได้อย่างไรหรือ?” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นเอ่อคลอด้วยม่านน้ำ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จวินเฉินอวี้ก็อดสงสารนางขึ้นมามิได้ “ยามพวกเจ้าเข้าวัง วันเดือนปีเกิดล้วนบันทึกไว้ในทะเบียน แต่วันนี้เราจำได้ไม่ชัด จึงถามท่านตาของเจ้า”
“ท่านตาของเจ้าจำวันเกิดเจ้าได้ เขาบอกว่าวันเกิดของเจ้าคือวันนี้”
เขาลูบแก้มนาง “ที่แท้แงม่วนของเราเกิดในฤดูหนาว”
เวินอวิ๋นเหมียนหลุบตายิ้มน้อย ๆ