กองทหารราชวังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ตรวจค้นตำหนักเซียงอวิ๋นทั้งด้านในและด้านนอก แต่กลับไม่พบสิ่งของต้องสงสัยใด ๆ
ท่านกงกงลู่เหงื่อท่วมกาย รีบมาถึงเบื้องพระพักตร์จวินเฉินอวี้ «ฮ่องเต้ ขณะนี้ยังไม่พบสิ่งของต้องสงสัยพ่ะย่ะค่ะ»
ทว่าสาวใช้ถานเซียงที่อยู่ข้างกายสูกุ้ยเหรินกลับคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว «ฮ่องเต้ หม่อมฉันมีเรื่องกราบทูลเพคะ»
จวินเฉินอวี้ขมวดพระขนง «ว่ามา!»
ถานเซียงรีบกล่าว «กราบทูลฮ่องเต้ ยามนายหญิงน้อยตั้งครรภ์ ทุกอย่างยังปกติดี หมอหลวงก็กล่าวว่าพระครรภ์แข็งแรงเพคะ»
«แต่สองวันนี้ นายหญิงน้อยตัดเย็บเสื้อผ้าจากผ้าแพรเมฆาลอยแสงรุ้งที่ทอด้วยลวดลายเมฆางาม พอสวมแล้วก็รู้สึกเย็นวาบที่ท้อง ทั้งยังปวดไม่หยุด กระทั่งเช้าวันนี้พอสวมชุดนี้อีกครั้ง นายหญิงน้อยก็หมดสติไปทันที ครั้นหมอหลวงมาถึง ก็พบว่านายหญิงน้อยมีเลือดไหลแล้วเพคะ»
สีพระพักตร์จวินเฉินอวี้มืดครึ้ม «เสื้อผ้าชุดนั้นอยู่ที่ใด?»
ถานเซียงไม่กล้าชักช้า รีบไปนำเสื้อผ้ามาถวาย
สูกุ้ยเหรินพยุงกายด้วยใบหน้าซีดขาว พลางทบทวนอย่างละเอียด แล้วก็พบว่าอาการผิดปกติเกิดขึ้นหลังสวมชุดนี้จริง ๆ
นางรีบคว้ามือจวินเฉินอวี้ไว้ ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยเสียงสะอื้น «ฮ่องเต้ ต้องเป็นเสื้อผ้าชุดนี้แน่ ต้องมีบางอย่างผิดปกติอยู่บนชุดนี้! ขอฮ่องเต้ทรงคืนความเป็นธรรมให้หม่อมฉันด้วยเพคะ»
แววตาหงส์ของจวินเฉินอวี้เย็นชาไร้ไออุ่น ครั้นทอดพระเนตรสูกุ้ยเหรินที่ร้องไห้กระซิก พระองค์ก็มีเพียงความคิดเดียวในพระทัย—ช่างโง่เขลายิ่งนัก