เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนเป็นคนสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด ทว่าครั้นเห็นคนของเหลียนเจิ้นหามศพจากไป ใบหน้าเรียบนิ่งของเขาก็เริ่มแตกร้าว
ในชาติที่แล้ว เหลียนเจิ้นเป็นคนซื่อสัตย์มั่นคงและหัวโบราณ นอกจากฮ่องเต้แล้ว เขาไม่ฟังคำผู้ใดทั้งสิ้น
ฮ่องเต้สั่งให้เขาหามศพไป เขาต่อให้ต้องตายก็จะหามศพไปให้ได้ก่อนแล้วค่อยตาย
เพราะฉะนั้นเมื่อเห็นเขา เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนจึงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เขารีบสั่งคนข้างกายว่า “รีบไปกราบทูลเหนียงเหนียง”
จากนั้นเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนก็รีบไปคอยสกัดท้าย
เมื่อเวินอวิ๋นเหมียนทราบข่าว หัวใจก็พลันบีบรัด สีหน้าของนางเย็นชาลง “ไปบอกซื่อจื่อก่อน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตัดร่องรอยของฉินเจาให้สิ้น”
ในชาติที่แล้ว ช่วงเวลานี้จวินเฉินอวี้ยังคงจัดการราชกิจเรื่องเตรียมโจมตีแคว้นเล็ก ๆ รอบด้านเพื่อขยายเขตแดน แม้หัวไหล่จะบาดเจ็บ เขาก็ไม่ยอมพัก เห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เพียงใด
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจวินเฉินอวี้จะสั่งให้คนนำศพปลอมไปยังตำหนักฉินเจิ้งในยามนี้
สายฝนเหนือร่มไม้ไผ่ยิ่งตกหนัก ผู้คนในเมืองเจิ้นต่างกระวนกระวายใจ