กงกงลู่เดินมาหยุดเบื้องหน้าฮ่องเต้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวอย่างหวาดหวั่นว่า “ทูลฮ่องเต้ หนิงเซียงสิ้นใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ...”
สนมซูยังคิดฉวยโอกาสใส่ร้ายกลับ “ว่านกุ้ยเหริน หนิงเซียงถูกเจ้าบีบคั้นจนไร้คำแก้ตัว จึงฆ่าตัวตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์กระมัง?”
ฮองเฮาตรัสเสียงเย็นชา “เมื่อครู่ก็พิสูจน์แล้วว่าหนิงเซียงลักขโมย แล้วกุ้ยเฟยยังตรัสเช่นนี้ด้วยเหตุใด?”
สนมซูถูกย้อนจนพูดไม่ออก
ฮุ่ยฉางจ้ายแทรกขึ้นในยามนั้น “เช่นนั้นผู้ใดเป็นคนทำร้ายฉุนกุ้ยเหริน เกรงว่าคงหาหลักฐานไม่ได้แล้ว ช่างน่าเวทนาเด็กในครรภ์ของนาง”
เวินอวิ๋นเหมียนยกมุมปาก ส่งสายตาให้กงกงหมิง ก่อนกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ทูลฮ่องเต้ ยามหม่อมฉันถูกกักบริเวณ พบสิ่งของชิ้นหนึ่งซึ่งดูแปลกประหลาด จึงเก็บรักษาเอาไว้เป็นพิเศษ อยากขอให้ใต้เท้าจางเม่ยช่วยตรวจดูว่ามีลักษณะคล้ายพิษเย็นที่ฉุนกุ้ยเหรินได้รับหรือไม่”
กล่าวจบ กงกงหมิงก็ให้นำหุ่นหนังกับไม้ควบคุมหุ่นหนังเข้ามา
ครั้นเห็นหุ่นหนังกับไม้ อวี้กุ้ยเหรินพลันใจหายวาบ เกิดอะไรขึ้น? ทั้งที่เมื่อคืนตอนเกิดเรื่อง นางสั่งให้คนขนหุ่นหนังทั้งชุดไปหมดแล้ว...