เมื่อได้ยินว่าขบวนเสด็จของฮ่องเต้มาถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ ฮองเฮาก็รีบลุกขึ้น นำเหล่านางกำนัลยอบกายต้อนรับ 「หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้」
จวินเฉินอวี้กุมมือฮองเฮาไว้ แววตาอ่อนโยนหาได้ยาก 「เราไม่ได้มาหาเจ้านานแล้ว เป็นเราที่ละเลยเจ้า」
ดวงตาฮองเฮาสั่นไหวเล็กน้อย นางยิ้มพลางส่ายหน้า 「ฮ่องเต้ทรงมีพระราชกิจมากมาย หม่อมฉันเข้าใจเพคะ」
เขานั่งลงพร้อมฮองเฮา ซั่วชุนนำนางกำนัลทั้งหลายถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
จวินเฉินอวี้ถอนหายใจ เมื่อเห็นสีหน้าฮองเฮาไม่ค่อยดี จึงอดถามด้วยความห่วงใยไม่ได้ 「งานเลี้ยงในวังวันนี้คงเหน็ดเหนื่อย เจ้าเลยหมดแรงใช่หรือไม่」
ฮองเฮาหลุบตา 「ร่างกายหม่อมฉันมีโรคเก่าอยู่แล้ว ไม่เป็นไรเพคะ」
「เมื่อครั้งเรายังเป็นองค์รัชทายาท เราล้มป่วยหนัก ไข้สูงไม่ลด หมอหลวงต่างบอกว่าหมดหนทางรักษาแล้ว เป็นเจ้าที่แช่กายลงในน้ำเย็นจัด ยอมให้ตนเองหนาวสั่นเพื่อช่วยลดไข้ให้เรา เพราะเหตุนี้เจ้าจึงป่วยด้วยโรคเหน็บหนาว หลายปีมานี้เราละเลยเจ้าไปจริง ๆ」
นี่เป็นครั้งแรกที่จวินเฉินอวี้รู้สึกสงสารฮองเฮา อีกทั้งยังหวนระลึกถึงวันวานในตำหนักรองยามยังมิได้ขึ้นครองบัลลังก์ สำหรับเขาแล้ว ฮองเฮาเป็นภรรยาผู้เพียบพร้อมและใจกว้างเสมอมา
「หมิงฮวา ต่อไปเราจะชดเชยให้เจ้าอย่างดี」
ดวงตาฮองเฮาพลันแดงก่ำ ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางรักบุรุษตรงหน้ามากเพียงใด หากมิใช่เพราะต้องการรักษาตำแหน่งภรรยาเอกของเขาเอาไว้ เพื่อจะได้ร่วมหมอนเคียงกันยามมีชีวิต และฝังเคียงกันยามสิ้นลม นางคงไม่ใส่ใจตำแหน่งฮองเฮาเลย
เพราะฉะนั้น นางจึงทนไม่ได้เมื่อมีสตรีได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้