จวินเฉินอวี้เปลี่ยนมาสวมอาภรณ์เนื้อนุ่มแล้วเดินออกมา ท่าทางเกียจคร้านแต่สูงศักดิ์ รูปโฉมหล่อเหลาเย็นชา
เมื่อเห็นเวินอวิ๋นเหมียนยืนรอเขาอย่างว่าง่าย จวินเฉินอวี้ก็เลิกคิ้ว ทว่าจงใจไม่มองนาง ก่อนหมุนกายไปยังโต๊ะทรงพระอักษรเพื่ออ่านหนังสือ
เวลานี้ยังมีอารมณ์อ่านหนังสืออีกหรือ?
เวินอวิ๋นเหมียนไม่เชื่อ
เวินอวิ๋นเหมียนรู้ดีว่าเขากำลังโกรธ เพื่อเอาใจเขา นางจึงทำได้เพียงเดินตามไปติด ๆ ราวกับเป็นหางเส้นหนึ่ง
จวินเฉินอวี้ยังไม่ทันนั่งลง เวินอวิ๋นเหมียนก็สวมกอดเขาจากด้านหลัง “ฮ่องเต้จะเย็นชากับหม่อมฉันถึงเพียงนี้จริงหรือเพคะ?”
จวินเฉินอวี้แกะมือนางออก “ตกลงเป็นเจิ้นที่เย็นชากับเจ้าหรือเจ้าเย็นชากับเจิ้นกันแน่!”
เวินอวิ๋นเหมียนยังคงพัวพันเขา ใบหน้างดงามเย้ายวนชวนให้ใจหวั่นไหวแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน
ร่างของเขาสูงใหญ่ ศีรษะของเวินอวิ๋นเหมียนสูงเพียงอกเขาเท่านั้น แต่นางก็ยังออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขน
“คนที่หม่อมฉันรักตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงฮ่องเต้เพคะ”
น้ำเสียงอ่อนหวานของนางชวนให้ใจละลาย ราวกับสายน้ำอันอ่อนโยนที่สุดกำลังไหลรินอยู่ในหัวใจแข็งกระด้างของเขา
จวินเฉินอวี้รู้ว่านางเก่งทั้งการเอาใจคนและการหลอกลวง ทว่าเพียงนางกล่อมเขาไม่กี่คำ โทสะในใจก็พลันมลายหายไป
ลูกกระเดือกของเขาขยับ ภายใต้แสงสลัวพร่าเลือน ดวงเนตรหงส์ลุ่มลึก นิ้วมือเย็นเฉียบยกคางนางขึ้น “เวินอวิ๋นเหมียน ตั้งแต่เจ้าเข้าวังมา เจ้าบอกว่าชอบเจิ้น หลงรักเจิ้น ทั้งหมดนั้นเป็นความจริงใจหรือไม่?”
เวินอวิ๋นเหมียนทำสีหน้าหยิ่งผยอง “ฮ่องเต้คิดว่าอย่างไรเพคะ?”
จวินเฉินอวี้เลิกคิ้ว “เจิ้นกำลังถามเจ้า เจ้ายังย้อนถามเจิ้นอีกหรือ?”
“หลังจากหม่อมฉันเข้าวังมา หม่อมฉันปฏิบัติต่อฮ่องเต้อย่างไร ฮ่องเต้ไม่ทรงทราบอยู่แก่ใจหรือเพคะ? บัดนี้กลับทรงสงสัยความจริงใจของหม่อมฉัน เพียงเพราะคำพูดของผู้อื่นไม่กี่คำ มิใช่ฮ่องเต้ที่ทำให้หม่อมฉันเสียใจหรือเพคะ?”