สีหน้าของจวินเฉินอวี้พลันเย็นชา
ขาของแงม่วนจะหักได้อย่างไร?
เช่นนั้นครั้งก่อนเขาไม่ได้ตาฝาด แต่มีคนทำให้ขาของแงม่วนหักจริง ๆ หรือ?
ในวังจะมีใครกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
เส้นเลือดปูดขึ้นที่ลำคอของจวินเฉินอวี้ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “เสี่ยวลู่จื่อ รีบให้คนไปสืบเดี๋ยวนี้ว่าขาของกุ้ยเฟยเป็นอะไรแน่ ก่อนสิ้นพระชนม์ผู้ใดทำร้ายกุ้ยเฟย!”
ท่านกงกงลู่ไม่กล้ารั้งรอ รีบรับคำแล้วพาคนออกไปสืบเรื่องนี้ทันที
จวินเฉินอวี้หลับตาลง ความรู้สึกผิดในใจทะลักทลายดุจสายน้ำหลาก ไม่ว่าอย่างไรก็หยุดยั้งไม่ได้
ก่อนสิ้นใจ แงม่วนต้องทนทุกข์ทรมานมาสักเพียงใด!
แต่เขากลับเพิ่งมารู้ทีละน้อยในยามนี้
จวินเฉินอวี้รู้สึกว่าตนในฐานะจักรพรรดินั้นช่างล้มเหลวเหลือเกิน
เขาขึ้นประทับราชรถ กลับตำหนักไท่เหออย่างเงียบงัน
ตลอดทั้งวัน จวินเฉินอวี้ยังคงอยู่ตามลำพังในตำหนัก ไม่พบผู้ใด
เมื่อฮองเฮาทราบข่าว ก็รีบไปยังวังฉือหนิง ทูลเชิญไทเฮาให้ไปเกลี้ยกล่อมฮ่องเต้
ครั้นไทเฮามาถึงตำหนักไท่เหอ ก็เห็นจวินเฉินอวี้ยืนอยู่ตามลำพังหน้าผนังที่หมุนได้ บนนั้นแขวนภาพวาดของเวินอวิ๋นเหมียนเอาไว้
ไทเฮาเดินเข้าไปใกล้ เห็นหางตาของจวินเฉินอวี้แดงก่ำ จึงก้มพระพักตร์ลงเล็กน้อย “ยามนี้เจ้าจะเป็นจะตายเพราะกุ้ยเฟย แล้วตอนนางยังมีชีวิตอยู่ เจ้าไปอยู่ที่ใดมา?”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้วแน่น แนวกรามเกร็งขึง ไม่เอ่ยวาจา
ไทเฮาแค่นเสียงเย็นชา “ในเมื่อเจ้าจำไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าเอง”