คืนนี้จวินเฉินอวี้ประทับค้างคืนที่เรือนหลาน เวินอวิ๋นเหมียนช่วยพันแผลให้เขาใหม่ ครั้นเห็นว่าอาการดีขึ้นมากแล้ว จึงค่อยวางใจเอนกายลงข้างเขา
“พรุ่งนี้เราให้ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสักสองสามวัน ดีหรือไม่?”
เขายังจำได้ว่าคราวก่อนรับปากแงม่วนไว้ ทว่ายังมิได้ทำตามสัญญา บัดนี้ก็ถึงเวลาที่นางจะได้พบครอบครัวแล้ว
เวินอวิ๋นเหมียนพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “หม่อมฉันได้รับพระมหากรุณาธิคุณ ไม่เพียงได้รับแต่งตั้งเป็นพระสนม แม้แต่ท่านตาฝั่งมารดาก็ยังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์โหว ทุกสิ่งล้วนเป็นพระกรุณาของฮ่องเต้ หม่อมฉันยังมิได้ขอบพระทัยฮ่องเต้เลย”
“คำพูดเหลวไหล เรามอบสิ่งใดให้เจ้า ล้วนเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว”
เวินอวิ๋นเหมียนหลับตาลง นอนสงบอยู่ในอ้อมแขนเขา เป็นเช่นนี้จริงแท้ การได้แต่งกับบุรุษผู้มีอำนาจสูงสุดในใต้หล้า ก็คือทางลัดสู่ความรุ่งโรจน์
ทุกสิ่งที่ผู้คนในใต้หล้าได้รับ ล้วนเป็นพระกรุณาของจวินเฉินอวี้
เมื่อเขาพอใจ ผู้คนก็ผงาดขึ้นสู่ความรุ่งเรืองได้ แต่หากเขาไม่พอใจ บางคนก็ต้องถูกริบทรัพย์และประหารล้างตระกูล
อำนาจช่างดีเหลือเกิน
นี่คือสิ่งที่นางมุ่งแสวงหามาโดยตลอด ไม่เคยหวั่นไหว
ยามราตรีมาเยือน เวินอวิ๋นเหมียนก็หลับไปแล้ว
จวินเฉินอวี้โอบนางไว้ในอ้อมแขน ใช้มือลูบไล้หน้าท้องแบนราบของเวินอวิ๋นเหมียน
ท่ามกลางราตรี เมื่อมองใบหน้าด้านข้างอันขาวผ่องและสงบนิ่งของเวินอวิ๋นเหมียน แววตาของเขาก็ลุ่มลึกขึ้นหลายส่วน
ทว่าเบื้องลึกในดวงตากลับเต็มไปด้วยความปรารถนาครอบครองอันคลุ้มคลั่ง
เรื่องของเซี่ยอวิ๋นเจี้ยน นางคงยังไม่รู้
ช่างเถิด หากนางรู้เข้า ย่อมต้องเสียใจ หากกระทบถึงตัวนางและพระโอรสในครรภ์คงไม่ดีนัก
เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง
แงม่วน เจ้าควรเข้าใจว่า คนที่เจ้าพึ่งพาได้และคนที่เจ้ารักได้ มีเพียงเรา และต้องเป็นเราเท่านั้น
หากมีผู้ใดคิดหมายปองเจ้า เราจะไม่ปรานี
จงอยู่ข้างกายเราอย่างว่าง่าย เราจะมอบความรุ่งโรจน์มั่งคั่งให้เจ้าตลอดชั่วชีวิต
……
ยามเช้าเวินอวิ๋นเหมียนตื่นขึ้นมา จวินเฉินอวี้ออกไปจัดการราชกิจแล้ว