อวิ๋นหย่างชะงักงัน นางมองเวินอวิ๋นเหมียน ครั้นเวินอวิ๋นเหมียนคิดว่านางจะพูดออกมา นางกลับส่ายหน้า “ขอบคุณนายหญิงน้อย บ่าวมิได้พบเจอเรื่องลำบากอันใด...”
เวินอวิ๋นเหมียนละสายตากลับมา “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
เมื่อกลับถึงศาลามู่ตาน อวิ๋นเฟยก็นำยากลับมา แล้วมอบให้สู่ขุยนำไปส่งให้อวิ๋นหย่าง
นางรีบเดินมาหาเวินอวิ๋นเหมียน “นายหญิงน้อย เมื่อครู่ระหว่างทางที่บ่าวไปกรมหมอหลวง ได้ยินมาว่าตอนอวิ๋นหย่างถูกลงโทษให้คุกเข่า มีนางกำนัลตัวน้อยผู้หนึ่งตั้งใจจะมารายงานที่ศาลามู่ตาน แต่ถูกคนของอวี้กุ้ยเหรินขวางไว้เจ้าค่ะ”
แววตาเวินอวิ๋นเหมียนไหววูบ
ระหว่างทางกลับ นางเริ่มมีเบาะแสอยู่ในใจแล้ว เหลือเพียงรอพิสูจน์ให้แน่ชัด
“รู้แล้ว”
นางเดินไปหยุดหน้าขวดแจกันที่ปักดอกแมกโนเลียขาว “อวิ๋นเฟย สองวันนี้จงคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของอวิ๋นหย่างอย่างลับ ๆ หากมีเรื่องใด ให้รีบมารายงานข้า”
อวิ๋นเฟยชะงัก นายหญิงน้อยหมายความว่าอย่างไรหรือ?
“นายหญิงน้อย...”
เวินอวิ๋นเหมียนมองนาง “เจ้าต้องจำไว้ว่าเจ้าให้ความภักดีต่อผู้ใด ส่วนเรื่องอื่น อีกไม่นานเจ้าก็จะเข้าใจเอง”
เวินอวิ๋นเหมียนตัดกิ่งไม้ส่วนเกินในแจกันทิ้ง “ข้าเองก็จะเข้าใจในไม่ช้า”
อวิ๋นเฟยตกตะลึง แม้ยังงุนงง ไม่รู้ว่าอวิ๋นหย่างเป็นอะไร และไม่เข้าใจว่าเหตุใดคำพูดของนายหญิงน้อยจึงชวนพิกลนัก แต่นางก็รู้ดีว่าใครคือเจ้านาย
นางย่อมทำตามคำสั่งนายหญิงน้อยทุกประการ “บ่าวเข้าใจแล้ว”
……
ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ กลิ่นยาหอมอบอวล
ฮองเฮานอนตะแคงอยู่บนตั่งนุ่ม นางกำนัลกำลังนวดขมับให้
ซั่วชุนเดินเข้ามา แล้วสั่งให้ทุกคนออกไป “พวกเจ้าออกไปก่อน”
“เพคะ!” เหล่านางกำนัลค้อมกายแล้วถอยออกไป
ซั่วชุนประคองถ้วยยามา “เหนียงเหนียง คนที่บ่าวให้ซุ่มอยู่ในที่ลับพบว่า กุ้ยเฟยสั่งให้คนใส่บางอย่างลงในยาบำรุงที่ถวายให้เหนียงเหนียงดื่มเป็นประจำ”