ตำหนักเหลียนอี
ยามเหมยกุ้ยเข้ามา สนมฮุ่ยกำลังคลุ้มคลั่ง นางโมโหจนปวดใจ ทั้งยังกังวลว่าเวินอวิ๋นเหมียนจะนำเรื่องที่เกิดขึ้นบนทางเดินในวังวันนี้ไปทูลฮ่องเต้
“ถวายคำนับเหนียงเหนียง”
พอหันมาเห็นเหมยกุ้ย สนมฮุ่ยก็ฝืนข่มโทสะแล้วนั่งลง “สืบรู้มาหรือยัง?”
เหมยกุ้ยเดินเข้ามา แววตาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “เรื่องที่เหนียงเหนียงลงมือทำร้ายว่านกุ้ยเหรินวันนี้ เลื่องลือไปทั่ววังแล้วเพคะ...”
สนมฮุ่ยชะงักงัน “อะไรนะ? ข่าวแพร่ออกไปเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ? แล้ว...ฮ่องเต้กับฮองเฮาก็ทรงทราบแล้วหรือ?”
สนมฮุ่ยไม่เคยมีสมองนัก ได้ยินลมก็เชื่อว่าเป็นฝน ยามนี้นางไม่ได้คิดจะไปตรวจสอบให้แน่ชัดด้วยซ้ำ เหมยกุ้ยพูดมาเช่นไร นางก็เชื่อเช่นนั้น
เหมยกุ้ยถอนหายใจ “เหนียงเหนียง ฮองเฮาจะทรงทราบหรือไม่ก็ไม่สำคัญเพคะ พระนางประชวรอ่อนแอมานานแล้ว ย่อมไร้กำลังเข้ามายุ่งเรื่องนี้ แต่หากฮ่องเต้ทรงทราบเข้า คงกริ้วดั่งสายฟ้าฟาดเป็นแน่ อย่างไรว่านกุ้ยเหรินก็เป็นคนโปรดในดวงหทัยของฮ่องเต้ ผู้ใดก็แตะต้องไม่ได้”
สนมฮุ่ยพลันกระวนกระวายและนึกเสียใจ “เปิ่นกงเพียงวู่วามไปชั่วขณะเท่านั้น เหตุใดเรื่องถึงกลายเป็นเช่นนี้ เจ้าเองก็ไม่รู้จักห้ามปรามกันบ้างหรือ”
เหมยกุ้ยจงใจเอ่ยว่า “ที่จริงเหนียงเหนียง ยามนี้ยังมีวิธีหนึ่งที่จะทำให้ว่านกุ้ยเหรินสูญเสียความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ขอเพียงนางไม่ได้รับความรักใคร่แล้ว ฮ่องเต้ก็ย่อมไม่ทรงลงโทษเหนียงเหนียงเพราะนางอีก”
สนมฮุ่ยชะงัก ดวงตาพลันเป็นประกาย “เปิ่นกงต้องทำเช่นไร?”
เหมยกุ้ยถ่ายทอดคำสั่งของอวี้กุ้ยเหรินให้สนมฮุ่ยฟังทั้งหมด