รองแม่ทัพหญิงหัวเราะแผ่วเบา “องค์หญิงแพ้ติ้งชินอ๋องที่วรยุทธ์เสียที่ไหน เห็นชัดว่าหัวใจทั้งดวงของพระองค์ต่างหากที่พ่ายแพ้แก่เขา”
เยว่หานอินปรายตามองนาง “อย่าพูดเหลวไหล”
ท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือด
ฉินเจาฉวยจังหวะเหมาะ ร่างสูงโปร่งแข็งแรงว่องไวแหวกผ่านฝูงชน มือกำกระบี่คู่กาย ใบหน้าเปื้อนเลือดศัตรูแล้ว
เขาควบม้าดำตรงไปยังรองแม่ทัพฝ่ายศัตรูผู้บัญชาการทหาร
ทุกแห่งที่เขาผ่าน ล้วนไร้ผู้ต้านทาน
ขณะที่รองแม่ทัพฝ่ายศัตรูเตรียมรับมือ ยังไม่ทันชักดาบหรือกระบี่ออกจากฝัก ก็เห็นแสงเย็นวาบผ่าน พริบตาเดียวกระบี่คู่กายของฉินเจาก็กรีดผ่านลำคออีกฝ่ายแล้ว
โลหิตสาดกระเซ็น เปรอะใบหน้าหล่อเหลาเจือกลิ่นอายชั่วร้ายของฉินเจา เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เลือดไหลลงตามคิ้วคมเข้มและสันจมูกโด่ง มุมปากมีรอยยิ้มเหิมเกริม “แค่รองแม่ทัพคนหนึ่ง ยังกล้าชักดาบต่อหน้าข้าอีกหรือ?”
รองแม่ทัพเบิกตากว้าง ร่างล้มลงกับพื้น
ขวัญกำลังใจของทหารเทียนเฉาพลันฮึกเหิมขึ้น!
ดวงตาของเยว่หานอินเป็นประกายขณะมองฉินเจา
นางเลื่อมใสผู้แข็งแกร่งที่สุด ในแคว้นของนาง นางเป็นองค์หญิงเพียงองค์เดียวของราชวงศ์ ทุกคนต่างทะนุถนอมนาง ในสายตานาง นอกจากเสด็จพี่แล้ว ก็ไม่มีบุรุษคนใดคู่ควรให้นางชายตามอง