ซั่วชุนเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม ก่อนยื่นสิ่งของบนถาดให้จวินเฉินอวี้
ท่านกงกงลู่มีแววตาคลุมเครือ ทว่ายังคงรับของมา แล้วเดินไปยืนข้างกายจวินเฉินอวี้ “ฮ่องเต้โปรดทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้วคมเข้ม “นี่คือสิ่งใด?”
ฮองเฮามีสีหน้าหม่นลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความอับจนใจอยู่หลายส่วน “ทูลฮ่องเต้ นี่คือสิ่งที่มีคนพบในสวนด้านหลังศาลามู่ตาน เห็นว่าแปลกประหลาดจึงนำมามอบให้หม่อมฉัน หม่อมฉันให้หมอหลวงตรวจดูแล้ว บอกว่าเป็น...”
“ยาคุมกำเนิดพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อฮองเฮาเอ่ยคำนี้ ดวงตาเรียวยาวก็หรี่ลงเล็กน้อย นางอยากเห็นนักว่า เมื่อฮ่องเต้หาหมอหลวงมารักษาร่างกายให้เวินอวิ๋นเหมียน แต่นางกลับลอบดื่มยาคุมกำเนิดลับหลัง เป็นการทำต่อหน้าอย่างหนึ่ง ลับหลังอีกอย่างหนึ่ง ทั้งยังหลอกลวงเบื้องสูงเช่นนี้ ฮ่องเต้จะทนได้อย่างไร
ทว่าหลังจวินเฉินอวี้เห็นกากยา ใบหน้าหล่อเหลากลับเย็นชาลงในชั่วพริบตา
เห็นหรือไม่ คนในวังแห่งนี้ทั้งข้างในข้างนอก ล้วนคิดทำร้ายแงม่วนของเขาจริง ๆ!
ครั้งหนึ่งยังไม่พอ ยังจะทำซ้ำอีกครั้ง บัดนี้แม้แต่ฮองเฮาก็ยังใจอ่อนเชื่อคนง่ายถึงเพียงนี้
ยาคุมกำเนิดอะไรกัน แงม่วนจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร!
หากเขายังสงสัยแงม่วนอีก ก็เท่ากับทำร้ายน้ำใจนางจนสิ้น แล้วเขาจะมีหน้าเป็นสามีที่นางไว้วางใจและพึ่งพามากที่สุดได้อย่างไร!
เมื่อเห็นสีหน้าฮ่องเต้ยิ่งมืดครึ้ม ฮองเฮาก็ยกยิ้มบาง ดูท่ายานี้จะทำให้ฮ่องเต้กริ้วจริง ๆ
เช่นนี้ก็ดียิ่ง
ความโกรธของฮ่องเต้คงสงบลงในเวลาอันสั้นไม่ได้ เรื่องเลื่อนตำแหน่งกุ้ยเหรินว่านเป็นผินจึงต้องถูกเลื่อนออกไปก่อน
เพียงแค่เลื่อนออกไป ใครจะรู้ว่าภายหน้าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอันใดขึ้นบ้าง
ฮองเฮาเบิกบานใจอยู่ในอก ทว่าภายนอกกลับเอ่ยเกลี้ยกล่อม “ฮ่องเต้ หม่อมฉันคิดว่ากุ้ยเหรินว่านคงไม่ทำเช่นนั้น เมื่อนางเข้าวังมาแล้ว ก็ย่อมเป็นคนของฮ่องเต้ ไม่มีทางเลื่อมใสผู้อื่นจนจงใจคุมกำเนิด เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดเป็นแน่”
ยิ่งทำตรงกันข้าม ฮ่องเต้ย่อมยิ่งกริ้ว
แต่ผู้ใดจะคิดว่าในวินาทีถัดมา จวินเฉินอวี้กลับสั่งเสียงเย็น “เสี่ยวลู่จื่อ”
ท่านกงกงลู่รีบก้าวออกมา “บ่าวอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”