วันถัดมา ผู้เข้าสอบทยอยออกมาจากสนามสอบหลวง
มีคนจำนวนไม่น้อยมารออยู่ด้านนอกตั้งแต่เช้าตรู่ พอเห็นคนในครอบครัวออกมา ต่างก็โบกมือทักทายด้วยความยินดี ชั่วขณะนั้นด้านนอกสนามสอบหลวงจึงคึกคักยิ่งนัก
ส่วนในหอสุราฝั่งตรงข้าม เมิ่งหงเซวียนเอนกายพิงเก้าอี้ ใบหน้าไม่เหลือเค้าของบัณฑิตแม้แต่น้อย รอบกายมีหญิงงามนั่งแนบข้าง ซ้ายโอบขวาประคอง เสียงขับร้องและร่ายรำคลอไปทั่วห้อง
น้องชายของซั่วชุนถามเสียงเย็นชา “เจ้ามั่นใจหรือว่าอีกไม่นาน เมื่อกู้เว่ยเจิงออกมาจากข้างใน เขาจะถูกตัดสิทธิ์เข้าสอบทันที?”
เมิ่งหงเซวียนกล่าวอย่างหนักแน่น “วางใจเถิด ก่อนหน้านี้ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ กู้เว่ยเจิงเป็นเพียงหนอนหนังสือ เขานำพู่กันที่ข้าให้คนเตรียมไว้เข้าไปแล้ว การโกงสอบเช่นนี้ เขายังจะมีโอกาสเข้าสอบระดับฮุ่ยซื่อได้อีกหรือ?”
“พอเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว แต่ข้ากลับรู้สึกว่าคนมีความสามารถโดดเด่นอย่างกู้เว่ยเจิง จะตกหลุมพรางของเจ้าได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”