ยามเที่ยง เวินอวิ๋นเหมียนไปยังตำหนักไท่เหอ ทันทีที่เข้าไปก็สัมผัสได้ถึงไออุ่น อวิ๋นหย่างช่วยปลดเสื้อคลุมให้นาง ก่อนถอยออกไป
จวินเฉินอวี้กำลังอ่านฎีกา คิ้วขมวดเข้าหากัน สีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
เวินอวิ๋นเหมียนยอบกายคำนับอย่างอ่อนโยน “หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้”
จวินเฉินอวี้ละสายตาจากฎีกา สีหน้าอ่อนโยนลงเล็กน้อย “ลุกขึ้นเถิด ข้างนอกหนาวหรือไม่”
เขายื่นมือไปหาเวินอวิ๋นเหมียน นางเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย จวินเฉินอวี้กอบกุมมือนางไว้ในฝ่ามือ “ยังดี มือไม่เย็นนักแล้ว”
เวินอวิ๋นเหมียนยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนถูกจวินเฉินอวี้จูงไปนั่งข้างตั่งนุ่ม
“ฮ่องเต้มีเรื่องกลัดกลุ้มหรือเพคะ”
นับแต่คืนดีกันเมื่อวาน ทั้งยังแนบชิดกันตลอดคืน ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งสนิทสนมขึ้น
จวินเฉินอวี้ยื่นฎีกาให้นาง “ลองอ่านดู”
เวินอวิ๋นเหมียนชะงักไป รีบก้มหน้า ไม่กล้ายื่นมือไปรับ “หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”
จวินเฉินอวี้ยิ้ม “เราอนุญาตให้เจ้าดู”
เวินอวิ๋นเหมียนคลี่ยิ้ม จึงรับฎีกามาอ่านเนื้อหาอย่างละเอียด
ครู่หนึ่ง นางจึงเผยสีหน้ากังวลออกมา “มิน่าเล่า วันนี้ฮ่องเต้ถึงทรงหนักพระทัย ที่แท้เมืองหลวงและพื้นที่โดยรอบต่างประสบภัยหนาวจัด ธัญญาหารแทบไม่มีผลผลิตเลยเพคะ”
จวินเฉินอวี้ถอนหายใจ แม้เขาจะรู้ว่าสตรีในวังหลังไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับราชกิจ แต่ที่ผ่านมาอย่าว่าแต่ให้เฟยผินอ่านฎีกาเลย แม้แต่ผู้ที่เดินทางมายังตำหนักไท่เหอเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเขาก็ยังมีน้อยยิ่ง
ทว่าเมื่อมองเวินอวิ๋นเหมียน เขากลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด กลิ่นหอมบนกายนางหวานละมุนแต่ไม่ฉุนจาง กลิ่นอ่อนบางชวนให้สบายใจ
ได้พูดคุยกับนาง ความกลัดกลุ้มในใจก็คลายลงบ้าง
“หากอากาศหนาวจัดสิ้นสุดลงโดยเร็ว ราษฎรจำนวนมากก็จะมีโอกาสรอดชีวิต เราสั่งให้กรมคลังเปิดยุ้งฉางแจกจ่ายธัญญาหารแล้ว แต่เสบียงที่เก็บไว้มีไม่มาก ไม่รู้ว่าจะประคองไปได้กี่วัน”
เวินอวิ๋นเหมียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “หากจะเปิดยุ้งฉางแจกจ่ายธัญญาหาร ควรแต่งตั้งขุนนางหลายคนให้ร่วมมือกันคงจะดีกว่าเพคะ ทางที่ดีควรคัดขุนนางจากหกกรมมาบางส่วน ให้ช่วยกันตรวจสอบ ธัญญาหารจึงจะส่งไปถึงมือชาวบ้านได้มากขึ้น”