หลังจากพัวพันกันอยู่เนิ่นนาน เวินอวิ๋นเหมียนจึงได้นอนซบอยู่ในอ้อมแขนของจวินเฉินอวี้ ดวงตาปรือปรอย
จวินเฉินอวี้จุมพิตลงบนคิ้วตาของนาง เมื่อเห็นนางหลับไปแล้ว เขาจึงลุกขึ้นสวมอาภรณ์
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำเนื้อนุ่ม คิ้วตาคมคายเย็นชา เดินไปถึงหน้าไม้กั้นลมจึงเรียกท่านกงกงลู่ให้เข้ามา
เวินอวิ๋นเหมียนยังพักอยู่ในห้องอุ่น อันที่จริงนางยังมิได้หลับสนิท จึงรู้ว่าจวินเฉินอวี้ลุกจากไปแล้ว
ทว่าเมื่อออกจากห้องอุ่นและอ้อมผ่านฉากกั้น นางก็ฟังไม่ชัดว่าทางนั้นกำลังพูดเรื่องใด
ท่านกงกงลู่ก้มกายอย่างนอบน้อม «ฝ่าบาทมีรับสั่งสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ?»
ภายใต้แสงสลัววูบไหว ใบหน้าของจวินเฉินอวี้ยิ่งดูหล่อเหลา เขารู้สึกว่าตะเกียงยังมีมากเกินไป อาจรบกวนการพักผ่อนของนาง จึงดับลงไปหลายดวง
«หยกอุ่นที่เจ้าเมืองหนานสวินถวายคราวก่อน ยังเหลือเท่าใด?»
ท่านกงกงลู่กราบทูล «ทูลฝ่าบาท เนื่องจากหาได้ยากยิ่ง จึงถวายเข้าคลังหลวงทั้งหมด 651 ชิ้น นำไปทำกระถางอุ่นมือหนึ่งชิ้น บัดนี้ยังเหลือ 650 ชิ้นพ่ะย่ะค่ะ»
เมื่อนึกถึงกระถางอุ่นมือของฉุนกุ้ยเหริน เดิมทีเขาตั้งใจสั่งให้หน่วยราชการทำขึ้นเป็นพิเศษให้แงม่วน เพราะเกรงว่านางจะมือเย็นในยามอากาศหนาว หากมิได้ผิดใจกัน ป่านนี้คงมอบให้นางไปแล้ว
ยามนี้เมื่อเห็นสีหน้าขุ่นข้องของนาง จิตใจของจวินเฉินอวี้ก็อ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
อย่างไรนางก็ยังเป็นเพียงเด็กสาว บางครั้งก็ต้องตามใจนางสักหน่อย
«เจ้าให้หน่วยราชการเปิดคลัง นำหยกอุ่นออกมา วัดขนาดพื้นศาลามู่ตาน แล้วเปลี่ยนแผ่นอิฐทั้งหมดเป็นหยกอุ่น»
ท่านกงกงลู่ตกตะลึง มองจักรพรรดิอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ปูพื้นด้วยหยกอุ่นหรือ? นี่นับเป็นเกียรติยศอันสูงส่งยิ่ง...
«บ่าวน้อมรับพระบัญชา แต่ฝ่าบาท หากใช้หยกอุ่นแทนแผ่นอิฐ เกรงว่าหกตำหนักทราบแล้วจะเกิดเสียงขุ่นเคืองขึ้นพ่ะย่ะค่ะ»
จวินเฉินอวี้ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา
ท่านกงกงลู่พลันมีเหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ ไม่กล้าพูดต่อแม้แต่คำเดียว «บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!»