เวินเล่อเยียนดิ้นรนจะพุ่งเข้าหาจวินเฉินอวี้ ท่านกงกงลู่จะปล่อยให้นางมารบกวนฮ่องเต้ได้อย่างไร
ราชโองการประกาศออกไปแล้ว เมื่อต้องรับมือกับคนที่หมดสิ้นอำนาจ ท่านกงกงลู่ย่อมไม่เกรงใจ สั่งให้คนปิดปากนางแล้วคุมตัวไปตำหนักเย็นทันที
เพียงเห็นแก่เด็กในครรภ์นาง จึงลงมือเบามืออยู่บ้าง
ก่อนที่เวินเล่อเยียนจะถูกปิดปาก นางจ้องเวินอวิ๋นเหมียนด้วยแววตาเคียดแค้น พลางผลักคนที่อยู่เบื้องหลังออกไป ฉวยช่วงชุลมุนนี้แสร้งทำท่าน่าสงสาร พุ่งเข้าไปหาเวินอวิ๋นเหมียน
“พี่หญิง ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปจริง ๆ ขอร้องท่าน เห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ช่วยทูลขอความเมตตาจากฮ่องเต้ให้ข้าที ข้าไม่อยากเข้าตำหนักเย็น ขอร้องท่านเถิด พี่หญิง”
เวินอวิ๋นเหมียนมองเวินเล่อเยียนที่คุกเข่าอยู่ข้างเท้าด้วยแววตาเย็นชา ชาติก่อนนางถูกเวินเล่อเยียนแทงไปหนึ่งครั้ง เคราะห์ดีที่รอดชีวิตมาได้ จึงไม่ถูกอีกฝ่ายลากลงนรก
ชาตินี้เมื่อต้องกลับไปตำหนักเย็นอีกครั้ง เวินอวิ๋นเหมียนจะยังมีใจสงสารได้อย่างไร
งูพิษย่อมเป็นงูพิษตลอดไป มันอาจก้มหัวอ้อนวอนขอชีวิต แต่จิตใจไม่มีวันเปลี่ยน
ช่วยนางก็เท่ากับทำร้ายตนเอง!
เวินอวิ๋นเหมียนทำแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์แก่ตนเท่านั้น
จะช่วยนางหรือ? ฝันไปเถิด
“น้องหญิง ทำกรรมใดไว้ย่อมได้รับผลกรรมนั้น บัดนี้ฮ่องเต้เห็นแก่ที่เจ้ากำลังตั้งครรภ์ จึงไว้ชีวิตเจ้า หวังว่าเจ้าจะทบทวนตนเองให้ดี คลอดองค์ชายออกมา อย่าทำชีวิตที่เหลือเพียงครึ่งเดียวของเจ้าหลุดลอยไปอีก”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ท่านกงกงลู่ก็รีบสั่งให้คนเข้ามาดึงนางออกไป “พาตัวไป”
เวินเล่อเยียนจ้องเวินอวิ๋นเหมียนอย่างเคียดแค้น!
นางไม่ยอมช่วยนาง!