เวินอวิ๋นเหมียนถูกจวินเฉินอวี้อุ้มมาจนถึงข้างเตียง วงแขนของเขากว้างขวาง ยามโอบอุ้มนางจึงไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย
จวินเฉินอวี้ช่วยจัดผ้าห่มให้นาง “ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี พิษในกายเพิ่งถูกขจัดไป ยามนี้ต้องพักฟื้นให้ดี เข้าใจหรือไม่”
“หม่อมฉันทราบแล้ว” เวินอวิ๋นเหมียนเก็บสีหน้า มองจวินเฉินอวี้อย่างอ่อนโยน
จากนั้นนางก็โน้มตัวเข้าไปจุมพิตริมฝีปากบางเฉียบของเขาแผ่วเบาดุจแมลงปอบินแตะผิวน้ำ
ริมฝีปากอ่อนนุ่มนั้นสะกิดหัวใจ
ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้หรี่ลงเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วมองนาง พลางหยอกเย้าโดยเจตนา “แงม่วนกำลังทดสอบความอดกลั้นของเจิ้นอยู่หรือ”
เวินอวิ๋นเหมียนยิ้มพลางคล้องนิ้วมือจวินเฉินอวี้ ปลายนิ้วเสียดสีกันอย่างคลุมเครือ “ของรางวัลชิ้นนี้ ฮ่องเต้พอพระทัยหรือไม่”
ดวงตาคมเย็นของจวินเฉินอวี้เลื่อนต่ำลง จับจ้องริมฝีปากแดงอวบอิ่มของนาง แววตาแฝงความหวงแหนและปรารถนา
“ชอบย่อมชอบ แต่แงม่วนตระหนี่เกินไปหน่อยหรือไม่”
สิ้นเสียง เขาก็โอบเอวนางแล้วดึงเข้าหาตัว ร่างอรชรแนบชิดแผงอกกว้าง กลิ่นหอมกรุ่นลอยแตะจมูก เขาจึงก้มลงจุมพิตนางลึกซึ้งยิ่งขึ้น
แม้เขาจะนั่งอยู่ก็ยังสูงใหญ่กว่าเวินอวิ๋นเหมียนอยู่มาก เมื่อนางถูกกักไว้ในวงแขน จึงทำได้เพียงแหงนหน้ารับจุมพิตจากเขา
ในวัง แม้แต่การถวายงานยามค่ำคืนก็ยังมีกฎเกณฑ์นานัปการ การจุมพิตคลอเคลียกับจักรพรรดิเช่นนี้ นับเป็นครั้งแรก
ริมฝีปากและฟันของทั้งสองเกี่ยวกระหวัดแนบชิดอยู่นาน กว่าจะยอมผละจากกันอย่างอาลัยอาวรณ์
หางตาของเวินอวิ๋นเหมียนชุ่มฉ่ำด้วยม่านหมอก ส่วนแววตาจวินเฉินอวี้เต็มไปด้วยความพึงใจ เขาจุมพิตหน้าผากนางอย่างอ่อนโยน