พระสนมซูโกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ ยามนี้นางแทบอยากสังหารฉุนกุ้ยเหรินนังสารเลวนั่นเสียให้สิ้น
ท่านกงกงลู่ก็ไม่กล้าอยู่ต่อ จึงขอตัวลาไปก่อน
แววตาพระสนมซูเย็นเยียบ นางสั่งซานหูว่า «ไปเรียกอวี้กุ้ยเหรินมาหาข้า»
«เพคะ»
แม้จะเป็นยามดึก อวี้กุ้ยเหรินก็ต้องรีบออกจากตำหนักของตนมาที่นี่ พอก้าวเข้าไปก็เห็นพระสนมซูกำลังคลุ้มคลั่ง
เหล่านางกำนัลและขันทีต่างก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
อวี้กุ้ยเหรินรีบคำนับ «ถวายบังคมเหนียงเหนียง»
ระหว่างทางที่อวี้กุ้ยเหรินเดินมา นางก็รู้แล้วว่าฉุนกุ้ยเหรินอาศัยครรภ์มังกรแย่งชิงความโปรดปรานของพระสนมซูไป
แผนการสำคัญที่สุดของพวกนางตั้งใจจะลงมือในคืนนี้ แต่ดูท่าแล้วคงต้องพักไว้ก่อนชั่วคราว
พระสนมซูหันกลับมา ในดวงตางามมีเพลิงโทสะโหมกระหน่ำ «รีบคิดหาทางให้ข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะให้ฉุนกุ้ยเหรินนังแพศยานั่นตายอย่างไร้ที่ฝัง!»
อวี้กุ้ยเหรินรู้สึกหนังศีรษะตึง รีบพยักหน้า «เพคะ เหนียงเหนียงอย่ากริ้วไปเลย หม่อมฉันจะคิดหาทางให้ดี»
นางปลอบพระสนมซูให้นั่งลง พลางอดทอดถอนใจไม่ได้ นับแต่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ ทั้งวังหลังก็มีแต่พระสนมซูที่ได้รับความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียว
อย่าว่าแต่เฟยผินคนอื่นจะกล้าแย่งชิงความโปรดปรานจากพระสนมซูเลย แม้แต่อยู่ภายใต้การควบคุมของพระสนมซู จะได้เข้าเฝ้าปรนนิบัติฮ่องเต้หรือไม่ก็ยังเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ฉุนกุ้ยเหรินช่างไม่รู้จักที่ตายเสียจริง
พระสนมซูกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น «เดิมทีข้าคิดว่าว่านกุ้ยเหรินไม่เชื่อฟัง แต่ยามนี้ดูไปแล้ว คนที่สมควรกำจัดที่สุดคือฉุนกุ้ยเหริน!»