ฮองเฮาทอดพระเนตรเวินอวิ๋นเหมียนด้วยความโกรธแค้น นางย่อมเข้าใจความหมายของเวินอวิ๋นเหมียนดี
นี่คือการบีบให้นางทูลขอพระบัญชาจากฮ่องเต้ด้วยปากตนเอง เพื่อสังหารซั่วชุน ตัดแขนขาของตนเอง!
จวินเฉินอวี้จะทนมองแงม่วนคุกเข่าต่อฮองเฮาอย่างต่ำต้อยได้อย่างไร เขาจึงตรัสด้วยพระสุรเสียงเย็นชาในทันทีว่า “จางขุยโจวกับเมิ่งหงเซวียนแทรกแซงการสอบขุนนาง มีโทษถึงตาย เราทนให้ผู้ใดทำผิดอยู่ในสายตาไม่ได้ จงถ่ายทอดคำสั่งลงไป พรุ่งนี้ให้คุมตัวจางขุยโจวกับเมิ่งหงเซวียนเข้าศาลต้าหลี่ แล้วประหารชีวิตต่อหน้าประชาชน!”
ใต้เท้าหวังรีบรับพระบัญชา “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา!”
ซั่วชุนตะลึงงัน นางรีบโขกศีรษะ “ฮ่องเต้เพคะ ฮ่องเต้ ทุกอย่างเป็นฝีมือบ่าวเอง ไม่เกี่ยวกับน้องชายของบ่าว ขอฮ่องเต้โปรดเมตตา ไว้ชีวิตน้องชายของบ่าวด้วยเถิด!”
ฮ่องเต้จะทรงสงสารนางกำนัลคนหนึ่งได้อย่างไร “ซั่วชุนเป็นผู้บงการเรื่องนี้ ต้องรับโทษเช่นเดียวกัน คุมตัวเข้าศาลาคุมกฎ แล้วพระราชทานยาพิษให้เลือกถวายชีวิต”