ขณะที่ฉินซ่างเซวียนกำลังยกเท้าจะก้าวเข้าไป เสียงประตูก็ดังปังขึ้น วัตถุไม่ทราบชนิดพุ่งชนเขาจนล้มคว่ำหงายหงาย!
เสียงตุ้บดังขึ้น ฉินซ่างเซวียนลงไปนั่งแหมะอยู่บนพื้นทันที
หนีอวี้เหิงออกแรงพุ่งชนจนตัวเองเกือบยืนไม่อยู่เช่นกัน หีบเหล็กตกลงพื้น ฝาหีบเกือบหักกระเด็น
“โอ๊ย คุณชายรอง!” ขันทีน้อยหันมาเห็นเข้าก็รีบเข้าไปพยุง
ฉินซ่างเซวียนเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว ทว่าการเสียกิริยาต่อหน้าพระพักตร์ถือเป็นโทษหนัก เขาจึงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ไม่รู้เหตุใดขาถึงไร้เรี่ยวแรงไปเสียแล้ว
หนีอวี้เหิง “ตกตะลึง” รีบเข้าไปช่วยประคอง “คุณชายรองฉิน กระหม่อมจะมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อกราบทูลเรื่องงาน แต่ไม่ทันเห็นท่านเข้า ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“อย่า...อย่าแตะข้า เจ็บ!” ฉินซ่างเซวียนรู้สึกเหมือนก้นจะแยกออกเป็นเสี่ยง
ขันทีน้อยเห็นดังนั้นก็รีบเอ่ยกับหนีอวี้เหิง “หมอหลวงหนี คุณชายรองฉินตกจนบาดเจ็บหรือไม่? รีบตรวจดูให้เขาทีเถิด”
“ได้ ๆ” หนีอวี้เหิงรีบกล่าว “ย้ายคุณชายรองไปพักข้าง ๆ ก่อน อย่าให้ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้เป็นอันขาด”