ข้อนิ้วของจวินเฉินอวี้เกร็งแน่น «มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังไม่ยอมรับอีกหรือว่าเคยทำร้ายเหมียนเอ๋อร์มากี่ครั้ง!»
«เป็นเจิ้นที่ตาบอดใจมืด หลงเชื่อเจ้า หากเจิ้นมิได้เห็นว่าเจ้าไร้เดียงสา ย่อมไม่มีทางเข้าข้างเจ้าทุกเรื่อง»
หนิงซวงเสวี่ยถูกบีบจนใบหน้าเขียวคล้ำ นางสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้นจากจวินเฉินอวี้ จึงดิ้นรนหมายจะหลุดจากนิ้วมือของเขา ทว่าคนที่กำลังจะบีบคอนางให้ตายคือฮ่องเต้
ฮ่องเต้ต้องการให้ผู้ใดตาย ผู้นั้นก็ต้องตาย!
นางไม่อาจหลุดพ้น และไม่กล้าดิ้นรนด้วย
เมื่อสัมผัสได้ถึงโทสะที่ยากควบคุมของจวินเฉินอวี้ หนิงซวงเสวี่ยก็หวาดกลัวจนถึงขีดสุด นางส่ายหน้าอย่างลนลาน เค้นถ้อยคำอันแสนทรมานออกมา «ฮ่องเต้…ปีนั้น ปีนั้นเสวี่ยเอ๋อร์ช่วยพระองค์ไว้ ถูกธนูนับหมื่นแทงทะลุหัวใจ…»
«ฮ่องเต้ เสวี่ยเอ๋อร์รู้ผิดแล้ว…โปรดไว้ชีวิตเสวี่ยเอ๋อร์ด้วย…»
หนิงซวงเสวี่ยคิดว่าถ้อยคำนี้จะทำให้จวินเฉินอวี้หวั่นไหว คาดไม่ถึงว่าเขาเพียงยิ้มเย็นเยียบ «เจ้าช่วยเจิ้นไว้ก็จริง แต่เจ้าไม่เคยช่วยเหมียนเอ๋อร์!»
มืออีกข้างของเขาคว้าข้อมือหนิงซวงเสวี่ย แล้วจับด้ามกริชยัดใส่มือนาง
หนิงซวงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว วินาทีต่อมา กริชเล่มนั้นก็แทงเข้าร่างจวินเฉินอวี้โดยตรง!
«อ๊า!» เสียงกรีดร้องโหยหวนหลุดจากลำคอของหนิงซวงเสวี่ย นางถูกบีบจนขาดอากาศหายใจ ทว่าครั้นเลือดสาดกระเซ็น สิ่งที่ครอบงำนางกลับเป็นความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อยิ่งกว่า
จวินเฉินอวี้คลายนิ้วมือ มองกริชที่ปักอยู่บนอก แล้วหัวเราะเสียงเย็น
คมมีดนี้แทงเข้าร่างเขา ความด้านชาตลอดสามวันที่ผ่านมาจึงเพิ่งมีความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อย