เมื่อเปิดจดหมายออก สิ่งแรกที่สะดุดตาและบาดตาที่สุด คือจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย
ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้เบิกกว้างด้วยความตะลึง ข้อนิ้วแข็งกระด้างซีดขาว ครั้นอ่านถึงท้ายจดหมาย กระดาษในมือก็สั่นระริก
ลำคอของเขาแห้งผากถึงขีดสุด
ตัวอักษรเหล่านั้นราวกับมีชีวิต พุ่งทิ่มแทงเข้ามาในดวงตา
หนิงซวงเสวี่ยบอกเรื่องที่ทั้งสองพบพานและรักใคร่กันแก่แงม่วนไปนานแล้ว
ทั้งเรื่องที่พวกเขาสนิทสนมกันอย่างไร เขาปฏิบัติต่อหนิงซวงเสวี่ยเช่นไร และรักมั่นต่อนางจนตราบสิ้นลมหายใจอย่างไร ล้วนบอกแงม่วนจนหมดสิ้น!
ในสายตาของแงม่วน จดหมายฉบับนี้คือการยั่วยุ คือการเย้ยหยัน ทุกถ้อยคำล้วนชุ่มโชกด้วยเลือดน้ำตา!
โลหิตในอกของจวินเฉินอวี้พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เคยนึกเลยว่าแงม่วนจะรู้มาตลอดว่าเขารักคนอื่น!
มิน่าเล่า…
มิน่าแงม่วนถึงได้เปลี่ยนไปผิดแผกเช่นนั้น ทั้งยังเข้าใกล้บุรุษอื่นเสียเหลือเกิน ที่แท้เป็นเพราะเขาทำให้นางเจ็บช้ำจนหัวใจแตกสลาย!
ดังนั้นทุกอย่างล้วนเป็นเพราะเขา!
เขาทำให้แงม่วนตรอมใจจนสิ้นใจ
เมื่อหลักฐานเหล่านั้นปรากฏต่อหน้า จวินเฉินอวี้จึงเริ่มมือสั่นขณะถือจดหมาย
เรื่องในค่ายทหารครานั้น เป็นหนิงซวงเสวี่ยกับจวินอวิ๋นโจวที่ร่วมกันจัดฉาก!
ส่วนเรื่องสับเปลี่ยนศพฉินเจา ก็เป็นฝีมือจงใจของจวินอวิ๋นโจวกับหนิงซวงเสวี่ยเช่นกัน
บนจดหมายยังมีเรื่องชั่วร้ายที่หนิงซวงเสวี่ยก่อไว้อีกมากกว่าหนึ่งเรื่อง
เขาไม่เคยนึกเลยว่า หนิงซวงเสวี่ยผู้เป็นที่รักของเขาจะไร้คุณธรรมถึงเพียงนี้!
นางไร้ที่พึ่งพิง ทว่าจิตใจกลับชั่วร้ายถึงขีดสุด
เป็นเขาที่มองนางเรียบง่ายเกินไป ส่วนแงม่วนรู้ความผิดของหนิงซวงเสวี่ยมาตลอด แต่นางกลับอดกลั้นไม่ปริปาก ทั้งที่มีหลักฐานอยู่ในมือก็ยังไม่นำออกมา