เวินอวิ๋นเหมียนขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
“เมื่อครู่คนจากตำหนักของเฉียวตาอิ้งวิ่งมาแจ้งว่า เฉียวตาอิ้งกินยาพิษปลิดชีพแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าว่าอย่างไร?” สีหน้าของเวินอวิ๋นเหมียนพลันเคร่งขรึมลง
เสี่ยวจางจื่อก้มหน้ากล่าว “เมื่อครู่บ่าวให้คนไปตรวจดูแล้ว หมอหลวงกับคนจากศาลาคุมกฎต่างก็ไปถึงที่นั่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เวินอวิ๋นเหมียนพลันตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก
“ข้าจะไปดูสักหน่อย”
……
เมื่อเวินอวิ๋นเหมียนไปถึงตำหนักของเฉียวตาอิ้ง ฮองเฮากับคนอื่น ๆ ก็ทราบข่าวและรีบมาถึงพร้อมกัน
หมอหลวงจับชีพจรให้เฉียวตาอิ้งแล้วส่ายหน้า ก่อนก้าวเร็ว ๆ มาหยุดเบื้องหน้าฮองเฮาและเวินอวิ๋นเหมียน “กราบทูลฮองเฮาเหนียงเหนียง กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง เฉียวตาอิ้งได้รับพิษมาไม่นาน ทว่ายาพิษที่ดื่มเข้าไปนั้นรุนแรงยิ่ง บัดนี้จึงสิ้นลมหายใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาตรัสอย่างประหลาดใจ “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ฮ่องเต้ยังมิได้ลงโทษนาง แล้วเหตุใดนางจึงกินยาพิษปลิดชีพเสียเอง?”
กุ้ยเหรินอิ๋งรีบรุดมาถึง ครั้นทราบว่าพี่สาวของตนสิ้นลมแล้ว นางก็กลอกตาก่อนหมดสติล้มพับลงไปทันที เหล่านางกำนัลและขันทีที่อยู่ด้านหลังต่างวุ่นวายกันไปหมด
เวินอวิ๋นเหมียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ให้คนพากุ้ยเหรินอิ๋งกลับตำหนักก่อน แล้วเชิญหมอหลวงไปตรวจดู อย่าปล่อยให้นางสะเทือนใจจนเกินไป”
หรงเฟยมองเฉียวตาอิ้งที่นอนตัวเขียวคล้ำอยู่บนพื้น พลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดมุมปาก “นึกไม่ถึงว่าเฉียวตาอิ้งจะเป็นคนเด็ดเดี่ยวยิ่ง ถึงกับกินยาพิษปลิดชีพเช่นนี้”