เวินอวิ๋นเหมียนสะดุ้งเฮือก แต่นางไม่รู้วรยุทธ์ ครั้นห่าธนูปรากฏแก่สายตา มือเรียวยาวคู่หนึ่งก็โอบเอวนางจากด้านหลัง พานางหลบไปด้านข้าง
เวินอวิ๋นเหมียนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นใบหน้าบึ้งตึงของจวินเฉินอวี้
“อยากหนีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนไม่คิดว่าจวินเฉินอวี้จะย้อนกลับมา นางตกตะลึงจนกลั้นหายใจ
จวินเฉินอวี้เหลือบมองลูกธนูคมกริบที่ร่วงหล่น “เจ้าคิดว่าตำหนักไท่เหอมีเพียงทหารองครักษ์ที่คอยเฝ้าเจ้าอยู่หรือ?”
“เราบอกเจ้าไว้ ที่นี่มีกลไกซ่อนอยู่ทั่วทุกแห่ง หากพลาดพลั้งเพียงนิด ชีวิตเจ้าก็อาจจบลงที่นี่”
รูม่านตาของเวินอวิ๋นเหมียนสั่นไหว นางไม่เคยคิดเลยว่าแม้แต่ที่ประทับของฮ่องเต้ก็ยังซุกซ่อนอันตรายไว้มากมาย ทั้งเปิดเผยและเร้นลับ
“แต่ในเมื่อเจ้าอยากหนีนัก เราก็จะให้โอกาสเจ้า”
พริบตาถัดมา จวินเฉินอวี้ก็คว้าตัวนางแล้วลากออกไป
“เราจะทำให้เจ้าสมใจ!”
ข้อมือของเวินอวิ๋นเหมียนเจ็บร้าว ถูกจวินเฉินอวี้ลากออกไปทั้งอย่างนั้น “ฮ่องเต้ ท่านจะทำอะไร? ท่านทำข้าเจ็บแล้ว”