เรื่องราวต่าง ๆ ที่จวินเฉินอวี้ทำลงไป ทำให้นางผิดหวังแล้ว เวินอวิ๋นเหมียนจะเชื่อคำพูดของเขาได้อย่างไร
เวลานั้นเอง ท่านกงกงลู่เคาะประตูจากด้านนอกตำหนัก «ทูลฮ่องเต้ แม่นางแซ่หนิงมาเพคะ»
สีหน้าจวินเฉินอวี้ชะงักไป «ซวงเสวี่ยมาที่นี่ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าให้พักฟื้นร่างกายให้ดีหรอกหรือ»
เสียงไอแผ่วเบาของหนิงซวงเสวี่ยดังมาจากนอกตำหนัก มือที่กำลังโอบเอวนุ่มของเวินอวิ๋นเหมียนพลันคลายออก จวินเฉินอวี้ลุกขึ้นแล้วสาวเท้าเดินไปหาอย่างรวดเร็ว
เวินอวิ๋นเหมียนแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา เห็นหนิงซวงเสวี่ยเดินเข้ามาแล้ว อวิ๋นหย่างกับอวิ๋นเฟยต่างจ้องนางเขม็งราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
หนิงซวงเสวี่ยเห็นเวินอวิ๋นเหมียนก็ยิ้มบาง «น้องหญิงอวิ๋นเหมียน»
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองเวินอวิ๋นเหมียน แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร
หนิงซวงเสวี่ยมิได้คำนับ กลับคลี่ม้วนภาพออก แล้วยื่นให้จวินเฉินอวี้อย่างยินดี «ท่านพี่ ดูสิ วันนี้ข้าตั้งใจวาดภาพดอกอวี้หลัน งดงามหรือไม่»
หลังความทรงจำของนางกลับคืนมาเมื่อคืน นางก็รู้สึกว่าตนไม่ได้หวาดระแวงเวินอวิ๋นเหมียนถึงเพียงนั้นแล้ว อย่างไรเสีย นางก็มีความรักจากเฉินอวี้ อีกทั้งวันนี้ยังได้รู้ว่าหรงเฟยถูกกักบริเวณ นางจึงยินดีเป็นอย่างยิ่ง ทว่าพอหันไปได้ยินโม่ลี่บอกว่าเฉินอวี้มาที่ตำหนักเหยาหวา ใจของหนิงซวงเสวี่ยก็ยังบีบรัดขึ้นมา
นางไม่เข้าใจ เหตุใดเมื่อนางกลับมาแล้ว เฉินอวี้ยังต้องมาหาเวินอวิ๋นเหมียนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
เพียงเพราะนางมีรูปโฉมงดงามหรือ
ดังนั้นนางจึงจงใจมาที่นี่ เพียงต้องการให้ตนเองสบายใจ มีเพียงการแย่งเฉินอวี้มาจากเวินอวิ๋นเหมียนต่อหน้าเท่านั้น นางจึงจะรู้สึกปลอดภัยยิ่งขึ้น