ยังไม่ทันที่เขาจะโวยวายได้สักกี่คำ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง
【คำแนะนำส่วนตัว: ยินดีด้วย ท่านปลุกพลังเทพญาณและตรวจสอบการหลอมรวมได้สำเร็จ เครื่องมือขุดเจาะเริ่มต้นมาถึงแล้ว สามารถใช้เป็นอาวุธได้เช่นกัน】
อุปกรณ์สีขาวคุณภาพต่ำระดับ 1: พลั่ว เหมืองหิน ขวาน เลื่อย ถังน้ำ และคานหาบ
อาวุธและของวิเศษ: สีขาวระดับ 1 สีเขียวระดับ 2 สีครามระดับ 3 สีน้ำเงินระดับ 4 สีม่วงระดับ 5……
【คำแนะนำส่วนตัว: เปิดใช้งานคุณสมบัติส่วนบุคคลแล้ว โปรดตรวจสอบด้วยตนเอง】
【ชื่อ】: ฉินฮั่น
【พรสวรรค์】: 1 แต้ม (ส่งผลต่อคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นในแต่ละขั้นของเคล็ดวิชา การฟื้นฟูพลังชีวิต และการฟื้นฟูพลังปราณ)
【ขั้น】: ขั้นสามัญระดับ 0 (0/100)
【ระบบบำเพ็ญ】: ยังไม่มี (ทุกสิ่งล้วนบำเพ็ญได้)
【สามวิญญาณ】: 3 (พลังเวท เจตจำนง การรับรู้ วิญญาณ การโจมตีและป้องกันด้วยดวงจิต ใช้กับสายบำเพ็ญเวทและสายเวทมนตร์)
【เจ็ดขวัญ】: 5 (พลังชีวิต ความอดทน กำลังกาย ความทนทานต่อแรงกระแทก ความเสียหายกายภาพ ใช้กับสายบรรลุเป็นเซียนด้วยกายเนื้อและสายผู้ฝึกยุทธ์บริสุทธิ์)
【พลังชีวิต】: 50
【พลังปราณ】: 0 (คำเรียกรวมของพลังงานทุกชนิด ทั้งแถบพลังสีน้ำเงิน พลังเวท พลังภายใน และพลังปราณแท้)
(การร่ายเวทใช้พลังปราณ หากพลังปราณหมดก็ใช้พลังชีวิตแทน จำเป็นต้องฝึกเคล็ดวิชาหรือมีเทพญาณที่เปี่ยมด้วยพลังปราณ)
(หมายเหตุ: สามวิญญาณตามปกติมี 5 แต้ม เจ็ดขวัญมี 10 แต้ม)
“สรุปว่าข้าคือพวกไร้ฝีมือสินะ?”
“ทะลุมิติมาแล้วยังมีข้อมูลแสดงเป็นตัวเลข ยังต้องมีพรสวรรค์อีกหรือ?”
“นี่มันเลือกปฏิบัติ! แล้วจะร้องเรียนได้ที่ไหน?”
ช่างเถอะ ไม่มีให้ร้องเรียนหรอก
ตอนนี้คงต้องเอาชีวิตรอดก่อน แล้วค่อยเพิ่มระดับเทือกเขา
เขามาถึงหน้าถ้ำแล้วแตะศิลาจารึกเลื่อนระดับ
【คำแนะนำส่วนตัว: โปรดตั้งชื่อเนินดินเล็ก ๆ ของท่าน หรือเลือกสุ่ม】
“สุ่มเถอะ!”
ฉินฮั่นไม่มีพรสวรรค์ด้านการตั้งชื่อจริง ๆ
【ยินดีด้วย เนินแห่งการเฝ้ามองเทพ! เมื่อถึงระดับ 3 จะกลายเป็นภูเขาแห่งการเฝ้ามองเทพ】
【เนินแห่งการเฝ้ามองเทพ】เนินดินระดับ 1 ขั้น 0
เนินดินสูงเท่าตึกสองชั้น มีพื้นที่กว้างสิบเมตร ภายในมีถ้ำลึกสามเมตร
เนินดินที่ไร้รากฐาน ฝนกระหน่ำเพียงครั้งเดียวก็พังทลาย
เลื่อนถึงระดับ 1: ดินสามัญ 10 หน่วย หินธรรมดา 5 หน่วย ไม้ 10 หน่วย น้ำ 20 หน่วย เหล็กดิบ 10 หน่วย ทรายแม่น้ำ 15 หน่วย
ชื่ออะไรก็ช่างเถอะ
“ฝนตกหนักหน่อยก็พังแล้วหรือ?”
“นี่ไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างผิดกฎหมายหรือไง?”
“ถ้าอยู่บนโลก ข้าจะเชิญเจ้ากินไข่ม่วงสักฟอง!”
ฉินฮั่นเบิกตากว้าง เกมบัดซบนี่มันอะไรกัน
ขอดูหน่อยว่าคนอื่นด่ากันยังไง
เขาเปิดช่องสนทนาพื้นที่
“เกมบ้านไหนกันที่แยกระดับถ้ำในเทือกเขากับระดับตัวเองออกจากกัน?”
“ร้องเรียน! ข้าจะร้องเรียน! ให้ข้าหญิงงามตัวน้อยมาขุดดินแบบนี้ ไม่ให้เกียรติกันเลย!”
“เอาเถอะ ของข้ายังเป็นน้ำแข็งอยู่เลย จะขุดดินก็ต้องเจาะน้ำแข็ง ลงไปข้างใต้น้ำนู่น”
“บนหน้าต่างข้อมูลมีคำอธิบาย พวกเจ้าไม่อ่านกันหรือ?”
“คนข้างบน คราวหน้าช่วยบอกให้เร็วกว่านี้หน่อย!”
“มีจริงด้วย ข้าดูแล้ว มีหีบสมบัติด้วย แถมยังมีมิติเร้นลับธรรมดาที่อุดมไปด้วยทรัพยากร”
“ข้าใช้วิชามุดดิน ทำให้ดินกับทรายร่วนซุยได้ ใครต้องการดินส่งข้อความส่วนตัวมาหาข้า”
“ฟื้นฟูพลังชีวิตหรือ? ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลยนะ!”
“ยอมเสียพลังชีวิตเพื่อแย่งที่หนึ่ง ช่างสู้ตายจริง ๆ!”
มีคนตระหนักถึงความสำคัญของการชิงความได้เปรียบเร็วขนาดนี้แล้ว
ถึงกับเตรียมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเสี่ยงโชค
เขามองเครื่องมือเริ่มต้น แล้วหันไปดูเทพญาณ
การใช้ต้องเสียพลังชีวิต 15 แต้ม
ตัวเองมีแค่ 50 แต้ม ไปขุดดินอย่างสงบเสงี่ยมดีกว่า
เขาคว้าพลั่วลงจากเนิน แล้วเริ่มขุดแถว ๆ นั้น
ไม่กล้าไปไกลนัก
เดิมทีลมบนเขาพัดมาจนตัวสั่นหนาว แต่ยิ่งขุดก็ยิ่งรู้สึกร้อนขึ้น
ดอกไม้ใบหญ้ารอบข้างเสียดสีกับผิวจนเจ็บอยู่บ้าง
อิจฉาผู้เล่นที่มีเสื้อผ้าสวมจริง ๆ ไม่เหมือนเขาที่มีแค่กางเกงตัวเดียว
【คำแนะนำส่วนตัว: ท่านได้รับดินสามัญ 1 หน่วย】
“ขุดแทบตายครึ่งชั่วโมง ได้มาแค่หน่วยเดียว?”
“ข้าจะเป็นบ้าแล้ว ข้าบ้าจริง ๆ แล้ว!”
เขานั่งลงกับพื้นทั้งตัวเปื้อนฝุ่น ใบหน้าหมดอาลัยตายอยาก มองหน้าต่างข้อมูลไปมา
ก็แค่เสียพลังชีวิต 15 แต้มไม่ใช่หรือ
ใช้ไปแล้วก็ยังเหลือ 15 แต้ม คุ้มจะตาย
【คำแนะนำส่วนตัว: ท่านใช้พลังชีวิต 15 แต้ม เนื่องจากไม่มีวิธีห้ามเลือด จึงเสียพลังชีวิตเพิ่มอีก 2 แต้ม!】
ใช้แผนภาพเทพสรรพวิญญาณสำเร็จ โปรดฟื้นฟูพลังชีวิตโดยเร็ว
ได้รับคำชี้แนะมงคลเล็กน้อย เดินไปทางซ้าย 100 เมตรแล้วจะพบเรื่องน่ายินดี
“เขาเช็ดเลือดบนใบหน้า”
“เดี๋ยวนะ นี่ชี้ทางให้จริง ๆ หรือ!”
ข้าเอาพลังชีวิตแลกมา ถ้าเจ้าไม่ให้ของดี
เช่นนั้นยังจะมีความยุติธรรมอยู่หรือ?
เขามองไปทางซ้าย
เบื้องหน้าเต็มไปด้วยหญ้าสูงห้าเมตรขวางทาง
เขาถือขวานฟันเปิดทางไปทีละน้อย
“หญ้าบ้านไหนสูงขนาดนี้?”
“แถมยังฟันยากขนาดนี้ สมเหตุสมผลหรือ?”
กว่าจะไปถึงจุดหมายได้ก็แทบแย่
“ว้าว!”
“ตำนานสีทอง!”
ไม่สิ…เป็นหีบสมบัติทรัพยากรระดับ 4 ต่างหาก…
หีบสมบัติเปล่งแสงสีน้ำเงิน ถูกเถาแตงโมต้นหนึ่งพันรัดไว้
เดี๋ยวก่อน? เถาแตงโมหรือ?
【เถาแตงโมดูดเลือด】ขั้นหลอมปราณระดับ 10 ประหลาดยามราตรี กำลังหลับสนิท……
คุณสมบัติอ่อนกำลัง-สามวิญญาณ: 14.5 เจ็ดขวัญ: 16 พลังชีวิต: 160 พลังปราณ: 14.5
ฉินฮั่นมองเถาแตงโมพลางเหงื่อเย็นไหลพราก
สถานที่แห่งนี้ชั่วร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
สภาวะอ่อนแอ: คุณสมบัติในเวลากลางวันเหลือเพียงหนึ่งในสิบ ยามเที่ยงเหลือหนึ่งในร้อย เคลื่อนไหวเชื่องช้าในเวลากลางวัน
ข้อควรระวัง: ข้อมูลปัจจุบันจะแสดงรายละเอียดและจุดอ่อนเฉพาะในช่วงคุ้มครองมือใหม่เท่านั้น
เขามองข้อมูลส่วนที่เหลือต่อ
อ้อ เป็นตัวประหลาดนี่เอง!
ไม่ใช่เถาแตงโมธรรมดา ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร
ฉินฮั่นกำขวานไว้แน่น จ้องหีบสมบัติตาไม่กะพริบ
“เจ้าอ่อนแอขนาดนี้ แถมยังหลับอยู่ อย่าหาว่าข้าฉวยโอกาสก็แล้วกัน”
ระดับคุณภาพของหีบสมบัติแบ่งเหมือนกับเทพญาณ
เพียงแต่ชนิดของมันมีสารพัด
ทรัพยากร เทพญาณ ของวิเศษ เคล็ดวิชา สิ่งปลูกสร้าง แบบแปลน และของพิเศษ
หีบสมบัติทรัพยากรพบได้บ่อยที่สุด นอกจากของพิเศษแล้ว สิ่งที่เปิดได้ล้วนสุ่ม ไม่เกินระดับของหีบสมบัติเอง
“อย่าตื่นนะ!”
“อย่าตื่นเด็ดขาด!”
ฉินฮั่นภาวนาไปพลาง แกะเถาวัลย์ที่พันหีบสมบัติอยู่ออกไปพลาง
【คำแนะนำส่วนตัว: ท่านได้รับหีบสมบัติระดับ 4 จำนวน 1 ใบ ต้องการเปิดหรือเก็บเข้าช่องเก็บของ?】
“นี่เป็นที่สำหรับเปิดหีบสมบัติหรือไง?”
ฉินฮั่นเก็บหีบเข้าช่องเก็บของทันที
เขาหันหลังเตรียมวิ่งหนี แต่พอเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองคู่ก็สบกันเข้ากับดวงตาประหลาดคู่หนึ่ง
หัวของเถาแตงโมดูดเลือดประกอบขึ้นจากใบแตงโมกับผลแตงโม
ดวงตาที่เต็มไปด้วยเมล็ดแตงโมเบิกขึ้น จ้องเขาเขม็ง
ครืด
ฉินฮั่นมองมันแล้วลองหยั่งเชิงถามว่า “เอ่อ…ถ้าข้าบอกว่าผ่านมาทางนี้เฉย ๆ เจ้าจะเชื่อไหม?”
กิ่งเถาวัลย์ของเถาแตงโมค่อย ๆ ขยับทีละนิด
ไหนบอกว่าคำชี้แนะมงคลเล็กน้อยไง?
ไม่สิ ฉินฮั่นสังเกตว่ามันขยับช้ามาก ดวงตาเปิดแล้วก็ปิด เปลือกตาหย่อนจนเห็นชัด
“นี่มันยังไม่ตื่นดีหรือ?”
เขาพึมพำในใจ
ฉินฮั่นตาเป็นประกาย รีบร้องเพลงเสียงเบาทันที
“หลับเถิด…หลับเถิด…เจ้าหนูน้อยที่รักของข้า…”
“หลับเถิด…”
ด้วยคุณสมบัติของมัน หากไม่กล่อมให้มันหลับ
อีกไม่กี่อึดใจก็คงเป็นฝ่ายกล่อมเขาให้นอนแทน
“ง่วงจัง…”
เถาแตงโมดูดเลือดพึมพำออกมา เถาวัลย์เส้นหนึ่งยกขึ้นขยี้เปลือกตา
ใต้เถาวัลย์ที่ยกขึ้นเผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน
ฉินฮั่นเห็นแล้วขนหัวลุก เขาไม่คิดอยากเป็นหนึ่งในนั้นเลย
เสียงเพลงในปากไม่กล้าหยุด ฝีเท้าก็ค่อย ๆ ขยับถอยหลังไปทีละน้อย
เมื่อเห็นมันหลับตาลง ฉินฮั่นก็หันหลังเผ่นหนีสุดชีวิต
“ไม่ถูก มีอาหารแอบขโมยของข้า!”
เถาแตงโมดูดเลือดที่อยู่ด้านหลังเพิ่งนึกขึ้นได้ มันพลันเบิกตาโพลง
เถาวัลย์พุ่งไล่ตามราวกับอสรพิษ พยายามสุดกำลัง
ฉินฮั่นที่กำลังวิ่งได้ยินเสียงเคลื่อนไหวด้านหลัง จึงหันกลับไปมอง
เถาแตงโมดูดเลือดยืนขึ้นทั่วร่างห้อยระโยงระยางด้วยซากศพ เคลื่อนเข้าหาเขาอย่างเชื่องช้า
มันร้องว่า “อาหาร อย่าหนี…”