“คำถามสุภาพประจำวัน พี่ช่าย เมื่อไหร่พี่จะตาย?”
กาแล็กซีเอ็กซ์ น่านน้ำโจรสลัดดวงดาว ดาวเคราะห์เอ็กซ์117
ลึกเข้าไปในทะเลทรายรกร้าง โรงซ่อนเครื่องกล “ไม่มาก็ไม่รอ” ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ใต้ท้องฟ้าสีหม่น
จากภายในหุ่นรบสีดำที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางลานและเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ มีเสียงใสกระจ่างของเด็กสาวดังออกมา
ครู่ต่อมา เด็กสาวก็ค่อย ๆ มุดออกมาจากประตูห้องนักบินที่พังเสียหายของหุ่นรบ
แจ็กเก็ตมอเตอร์ไซค์สีดำมีฮู้ดถูกสวมเปิดไว้อย่างไม่ใส่ใจ กระเป๋ากางเกงช่างสีเดียวกันอัดแน่นไปด้วยชิ้นส่วนอะไหล่ ผมยาวสีดำฟูยุ่งเหยิงห้อยปรกลงมาอย่างไม่เป็นทรง
เธอกระโดดออกจากห้องนักบิน ยืนตัวตรงแล้วเอนหลัง หมวกบนศีรษะร่วงหล่น เผยให้เห็นเส้นผมชี้โด่ขึ้นมาหนึ่งกระจุกอย่างดื้อรั้น บนแก้มและแนวกรามมีคราบน้ำมันเครื่องสีน้ำตาลเข้มเปื้อนอยู่หลายแห่ง ดูมอมแมมไม่น้อย
รอบคอคล้องโซ่เส้นหนาสีเงินขาวไว้หลายเส้น พอขยับก็เสียดสีกระทบกัน ส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งกังวาน ปลายนิ้วที่สวมถุงมือดำทนทานต่อการเสียดสีหมุนประแจกลไกที่มีประกายเย็นเยียบวาบวับอย่างคล่องแคล่ว เฟืองบนประแจหมุนไม่หยุด
ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทเป็นประกายคู่นั้นก็วาวโรจน์ขึ้นในฉับพลัน สายตาจับจ้องไม่วางไปยังหุ่นรบสีเงินขาวหรูหราที่อยู่ไม่ไกล งานประกอบประณีต เกราะทรงเพรียวโค้งสะท้อนแสงสีเงินเย็นเยียบ
เธออยากได้หุ่นรบตัวนี้มานานแล้ว
น่าเสียดายที่พี่ช่ายไม่ยอมยกให้เธอเสียที! ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยแอบมุดเข้าไป แต่การสตาร์ตหุ่นรบ “สามพัน” ต้องใช้ศิลาอวกาศชั้นพิเศษ
พี่ช่ายใจดำยังเอาแต่พูดจาหลอกล่อให้เธอฝันหวานทุกวัน จนฉูหลิงเยว่อยากรอให้เขาสิ้นใจแล้วค่อยเอาโรงซ่อนเครื่องกลซอมซ่อนี่ไปขายแลกเงิน
ฟังสิ เริ่มอีกแล้ว
“เจ้าตัวน้อย เก็บความคิดในหัวไว้ก่อน ตัวนี้ขายไม่ได้ ต่อให้พี่ตายก็ขายไม่ได้ ศิลาอวกาศชั้นพิเศษแค่นั้นเอง พี่อยากได้เมื่อไหร่ก็หาได้เมื่อนั้น”
จากภายในหุ่นรบสีเงินขาวอันหรูหรา มีคนผมยุ่งกระเซิงมุดออกมา เสียงแหบพร่า ใบหน้าเปื้อนน้ำมันเครื่องสีน้ำตาลเข้มเหมือนกับเด็กสาวไม่มีผิด
ระหว่างพูด เขาก็คว้าสว่านกระแทกขึ้นมา ชูใส่ฉูหลิงเยว่อย่างดุดัน พร้อมส่งเสียงหึ่ง ๆ ดังลั่น
เด็กเหลือขอไร้หัวใจนี่ ทุกวันเอาแต่หวังให้เขาตาย “อายุขัยเฉลี่ยของคนในอวกาศอยู่ที่สามร้อยปี อาจารย์อายุมากกว่าเจ้าไม่ถึงร้อยปีเอง”
“อีกอย่าง!”
“ปากเสีย ๆ ของเจ้าน่ะ ไม่แน่ว่าวันไหนจะโดนคนซ้อมตายเอา ถึงตอนนั้นก็ต้องให้พี่ไปเก็บศพอีก”
กิจวัตรแสนอบอุ่นของอาจารย์กับศิษย์—ถามไถ่อายุขัยของกันและกันทุกวัน และต่างก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะตายก่อน
ฉูหลิงเยว่ได้ยินแล้ว ลูกตาที่จับจ้องหุ่นรบสีเงินขาวก็กลอกไปมา
คำพูดของพี่ช่ายเหมือนเรื่องลึกลับชวนขนหัวลุก มีคำโกหกเป็นร้อยประโยค ก็ต้องมีความจริงหลุดมาสักครึ่งประโยค จะไม่เชื่อเลยสักคำก็ไม่ได้
มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะหึ ๆ ออกมา
“เจ้าแอบไปทำเรื่องไม่ดีอะไรลับหลังพี่อีก?” เด็กที่พี่ช่ายเลี้ยงมากับมือ เขาย่อมรู้จักดี เด็กเหลือขอนี่ต้องคิดทำอะไรไม่เข้าท่าอยู่แน่
ฉูหลิงเยว่เอามือไขว้หลังอย่างเหนียมอาย ปลายนิ้วเกี่ยวโซ่ในมือแล้วแกว่งเบา ๆ คนที่คุ้นเคยกับเธอรู้ดีว่าเด็กเหลือขอนี่กำลังตั้งท่าโจมตี
ทุกครั้งที่คิดจะเล่นงานใคร เธอมักทำท่าทางดูใสซื่อแบบนี้
การป้องกันที่ดีที่สุดคือการบุก พี่ช่ายพุ่งเข้ามาทันที แต่คราวนี้ฉูหลิงเยว่เขย่งปลายเท้า ร่างพลันถอยกรูด—แล้ววิ่งหนีไป!
ภายในโรงซ่อนเครื่องกลอันกว้างใหญ่ ร่างของเด็กสาวปราดเปรียววิ่งหนีอยู่ข้างหน้า ส่วนพี่ช่ายชูสว่านกระแทกที่ส่งเสียงคำรามไล่ตามมาติด ๆ ด้วยความโมโห
ติ๊ด ๆ ๆ—!
เสียงเตือนภัยของระบบที่แหลมบาดหูดังสนั่นขึ้นจากด้านหลังฉูหลิงเยว่ในฉับพลัน เสียงแสบแก้วหูทำให้เธอสะดุ้งไปทั้งตัว เกือบถูกสว่านกระแทกที่พี่ช่ายชูอยู่จิ้มเข้าที่สีข้างซ้าย เธอพลิกเอวบิดตัวกลับอย่างคล่องแคล่วโดยไม่ทันคิด แล้วหมุนตัวกลับมาอย่างสง่างาม
พี่ช่ายใจดำชะงักอยู่กับที่ ก่อนจะปล่อยสว่านกระแทกที่กำลังส่งเสียงหึ่ง ๆ ลงบนพื้นซึ่งเปื้อนคราบน้ำมันเต็มไปหมด จากนั้นก้มมองกำไลสมองแสงบนข้อมือที่สว่างวาบเป็นสีแดง
หน้าจอสมองแสงเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง แสงสีแดงจ้ากะพริบถี่ไม่หยุด หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จนแทบเต็มจอ
เจ้านี่ดูเหมือนจะรวนเสียแล้ว แสงกะพริบจนฉูหลิงเยว่แทบตาบอด!
【คำเตือน!】
【คำเตือน!】
【ล็อกเป้าหมาย: ดาวเคราะห์เอ็กซ์117 แห่งน่านน้ำโจรสลัดดวงดาว】
ฉูหลิงเยว่รู้สึกฉงนใจ: หา? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงถูกล็อกเป้าหมายได้ล่ะ?
ท้องฟ้าเบื้องบนพลันปรากฏระลอกคลื่นมิติเป็นวง ๆ อย่างชัดเจน กระแสอากาศปั่นป่วนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เรือรบมาตรฐานที่สลักตราประจำสหพันธ์ระหว่างดวงดาวเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ลำเรือสีเงินขาวเปล่งประกายเย็นเยียบ กองเรือขนาดมหึมาแผ่ขยายออกจนแทบบดบังท้องฟ้าทั้งผืน
เมื่อเห็นภาพเช่นนั้น โจรสลัดดวงดาวที่ปักหลักอยู่แถบนี้ก็เดือดดาลจนอดสบถด่าไม่ได้!
สหพันธ์ระหว่างดวงดาวบ้าบอเอ๊ย ไม่ไปปราบรังโจรสลัดเก่าแก่ที่มีนักรบระดับเอสเอสเอสสามคน ดันมาวางอำนาจแถวนี้ทำไม!?
บัดซบ!
ทำไมถึงมีเรือรบยิงดาวตั้งสามลำด้วย?
ชื่อเรือรบยิงดาวไม่ได้มาเล่น ๆ แค่ลำเดียวก็สามารถยิงดาวเคราะห์ทั้งดวงให้แตกสลายกลายเป็นฝุ่นจักรวาล แล้วลบหายไปจากสายน้ำแห่งดวงดาวได้อย่างสิ้นเชิง
เหล่าโจรสลัดดวงดาวพากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง พลางด่าไปด้วยว่าไอ้ตัวซวยหน้าไหนกันที่ไปยั่วไอ้พวกงี่เง่านี่มา!
ที่นี่คือน่านน้ำโจรสลัดดวงดาวอันแสนวุ่นวาย พูดได้ว่าไม่มีใครเป็นคนดีสักคน หากเปิดฉากยิงโจมตีแบบไม่เลือกหน้า ดาวเคราะห์ทั้งดวงคงได้จบเห่กันแน่
ฉูหลิงเยว่เงยหน้ามอง ในกองเรือขนาดมหึมาที่บดบังฟ้าและแผ่รังสีเย็นเยียบ ปืนใหญ่หลักของเรือรบยิงดาวชาร์จพลังงานเสร็จสิ้น ลำแสงพลังงานสูงสีน้ำเงินเข้มฉีกห้วงอวกาศลึก เสียงปืนใหญ่ไร้ความปรานีสาดลงมา
พร้อมกับลำแสงพลังงานที่ถาโถมลงมา ยังมีเสียงของพี่ช่ายใจดำที่ฟังดูไม่ทุกข์ร้อนดังขึ้นด้วย “สมใจเจ้าแล้วนะ เจ้าตัวน้อย วันนี้เราสองคนได้ตายกันทั้งคู่แน่”