กู้จี้หย่วนคิดว่า หลังจากจดทะเบียนสมรสแล้ว พวกเขาสองคนก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไปและไม่มีวันแยกจากกัน
กู้จี้หย่วนวางมือลงบนไหล่เธอ “ของผมก็คือของคุณทั้งหมด”
“อีกอย่าง ตอนนี้แต่งงานกันไม่ต้องใช้ทะเบียนบ้านแล้ว แค่เอาบัตรประชาชนไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนก็จดทะเบียนได้ สะดวกมาก”
เมื่อเห็นหยุนอี้กินเกี๊ยวจนหมดทุกชิ้น เขาก็กดไหล่เธอไว้ มองเธออย่างจริงจัง “ผมให้เวลาคุณคิด ถ้าตัดสินใจได้แล้วก็บอกผม”
……
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน เสียงกริ่งหน้าประตูคฤหาสน์ก็ดังขึ้น
กู้จี้หย่วนวางชามในมือลง ลูบศีรษะหยุนอี้เบา ๆ แล้วเปิดกล้องวงจรปิด
เมื่อเห็นแพทย์สองคนในชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่หน้าประตู เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง พร้อมพยาบาลอีกหลายคน เขาก็กดปุ่มเปิดประตู
พอแพทย์เข้ามา เขาชี้ไปยังหยุนอี้ที่อยู่บนเตียง แล้วบอกแพทย์หญิงว่า “ตรวจเธอก่อน”
แพทย์หญิงกับพยาบาลอีกสองคนเดินเข้าไปในห้องนอน พอเริ่มถอดเสื้อผ้าของหยุนอี้ ทุกคนก็ชะงักไป
รอยแดงเต็มไปหมด ทั้งยังมีรอยฟกช้ำสีเขียวคล้ำกับรอยเล็บข่วน
ท่านประธานกู้…ดุดันและรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?
พยาบาลสาวสองคนที่ยังไม่ค่อยประสีประสาลังเลว่าจะโทรแจ้งตำรวจดีไหม แต่เมื่อเห็นสายตาของแพทย์หญิงก็พากันล้มเลิกความคิดนั้น
เรื่องอย่างว่าของผู้ใหญ่ในยามค่ำคืน แค่รุนแรงไปหน่อยเท่านั้นเอง
หลังตรวจเสร็จ แพทย์หญิงไม่พบรอยฉีกขาดใด ๆ จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก