เสียงเพียะดังขึ้น ไฟในห้องสว่างวาบ หลิงเย่าตวาดอย่างเดือดดาล “เธอตายไปแล้วหรือไง?! ทำไมนอนนานขนาดนี้?!”
หลิงเย่าจ้องคนบนเตียงเขม็ง ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกถึงภัยคุกคาม ไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา แล้วยังเมินเขาได้นานขนาดนี้?!
หยุนอี้ขยี้ตา ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย
สายตาของเธอค่อย ๆ ปรับชัด ชายตรงหน้ามีใบหน้าหล่อเหลา โหนกคิ้วเด่นชัด ดวงตาคมกริบ
เขาสูงมาก โครงร่างใหญ่กว้าง เสื้อผ้าเปิดอ้า เผยให้เห็นแผงอกแน่นกระชับ กล้ามหน้าท้องเรียงตัวเป็นมัด ๆ ทั่วร่างราวกับแฝงพละกำลังไร้ขีดจำกัด
หยุนอี้คิดในใจ: หล่อ…ผู้ชายคลั่งรักคนนี้หล่อแบบดิบ ๆ ตรงสเปกเธอเป๊ะ
หลิงเย่าเห็นแววประหลาดใจในดวงตาเธอ ก็เชิดคางขึ้นอย่างได้ใจ “ไง เห็นฉันแล้วกลัวเหรอ?”
หยุนอี้มองเขาพลางยิ้ม “ไม่กลัว แล้วทำไมต้องกลัวด้วย?”
หลิงเย่าชะงัก คิดไม่ถึงว่าเธอจะตอบแบบนั้น ในดวงตาของเธอไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความชื่นชม แถมยังมีอะไรบางอย่าง…คล้ายความปรารถนา?
หลิงเย่าไม่แน่ใจนัก จึงคิดจะจับตาดูต่อ
หยุนอี้เอ่ย “คุณหล่อจริง ๆ”
มุมปากที่กำลังจะยกขึ้นของเขาถูกกดลงอย่างแรง “อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะพิชิตใจฉันได้ อย่าคิดว่าชมฉันไม่กี่คำแล้วจะทำให้ฉันหลงกลได้”
หลิงเย่าเวียนว่ายตายเกิดอยู่หลายครั้ง กระทั่งวันหนึ่งจู่ ๆ เขาก็ตื่นรู้ขึ้นมา
ทุกครั้งที่เขาฟื้นขึ้นมา ข้างกายจะมีผู้หญิงคนใหม่ปรากฏตัว โดยอ้างว่าเข้ามา “พิชิตใจเขา” และ “ช่วยให้เขาหลุดพ้น”