จู่ ๆ เขาก็ผลักเธอออกอย่างแรง “ยังจะบอกอีกว่าไม่ได้มาจีบฉัน แล้วเธอรู้ชื่อฉันได้ยังไง?!”
หยุนอี้ถูกเขาผลักจนล้มลงกับพื้น ความกระหายสัมผัสบนผิวกายที่เพิ่งทุเลาลงกลับพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
เธอชี้ไปยังประกาศนียบัตรบนผนังและถ้วยรางวัลบนตู้ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอ พูดอย่างน้อยอกน้อยใจว่า “อาเย่า ฉันไม่ได้ตาบอดหรืออ่านหนังสือไม่ออกสักหน่อย ประกาศนียบัตรกับเหรียญรางวัลที่ติดอยู่บนนั้นไม่ได้เขียนชื่อคุณไว้หรือไง?”
หลิงเย่าขบคิดอย่างสับสน หรือว่าเขาจะเข้าใจเธอผิดไปเอง?
หยุนอี้มีน้ำตาคลอเบ้า ดวงตาแดงเรื่อ เม้มริมฝีปากแดงเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองเขา
หลิงเย่ามองเธออย่างประหลาดใจ ทำไม...ตอนร้องไห้ถึงได้สวยขนาดนี้?
ผู้หญิงที่เคยมาจีบเขาก่อนหน้านี้ เวลาร้องไห้ดูเหมือนผี ทั้งยังแยกเขี้ยว ทำเอาน่ากลัว โดยเฉพาะพวกที่ทาปากแดง ราวกับกินเด็กตายเข้าไป น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
แต่เธอไม่เหมือนกัน เธอแตกต่างจากพวกนั้นทั้งหมด พอเธอร้องไห้ ทำไมเขาถึง...อยากเข้าไปจูบเธอขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล อยากให้เธอหยุดร้องไห้
ตอนอยู่บนเวที เขาเห็นคู่ต่อสู้เลือดท่วมทั้งตัว ทั้งใบหน้า ฟันหน้าถูกเขาต่อยจนหลุดไปสองซี่ เขายังไม่รู้สึกสงสารหรือใจอ่อนแม้แต่น้อย
แต่พอเห็นดวงตาคู่นี้ของเธอมองเขาทั้งน้ำตา ทำไมเขาถึงใจอ่อนขึ้นมาได้?
หยุนอี้พูดเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันรู้ชื่อคุณแล้ว คุณก็ต้องจำชื่อฉันไว้ด้วยนะ อาเย่า ฉันชื่อหยุนอี้ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ”