ซ่งเยี่ยนเจ๋อที่กำลังรีดเสื้อผ้าให้หยุนอี้ขานรับ วางของในมือลงแล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา พอเห็นชื่อผู้ติดต่อที่โทรเข้าก็หน้าขรึมลงทันที—บรรณาธิการสวี่
เขาผลักประตูห้องน้ำเข้าไป ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของหยุนอี้ ก่อนเดินไปใต้ฝักบัว โอบเอวเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วก้มลงจูบเธอ
จูบของเขาทั้งดุดันและเร่งร้อน ริมฝีปากกับฟันกระทบกันจนหยุนอี้เจ็บและเอนตัวหนีไปด้านหลัง
“อื้อ... เธอ...”
“อย่าหนี...”
เขาดูดดุนริมฝีปากของเธอ คลอเคลียพันเกี่ยวลิ้นอย่างเร่าร้อน รุกไล่เอาแต่ใจเจือโทสะอยู่เล็กน้อย
หยุนอี้ทุบไหล่เขา “ทำอะไรน่ะ เสื้อเชิ้ตเปียกหมดแล้ว! กางเกงก็เปียกด้วย!”
“เด็กดี ออกไปก่อนนะ ฉันรับโทรศัพท์ก่อน อาบน้ำเสร็จแล้วจะออกไปหา”
หยุนอี้ยื่นมือไปจะหยิบโทรศัพท์ แต่ซ่งเยี่ยนเจ๋อกลับชูมันขึ้นสูง เขาสูงถึง 186 เซนติเมตร ส่วนเธอสูงแค่ 160 เซนติเมตร
เมื่อครู่เขายังก้มตัวจูบเธออยู่ แต่ตอนนี้กลับยืดตัวตรง แถมยังยกมือขึ้นสูง ต่อให้เขย่งปลายเท้าก็เอื้อมไม่ถึง
ซ่งเยี่ยนเจ๋อมองสายน้ำไหลผ่านร่างกายของเธอ ลูบไล้ผิวเนียน ก่อนจะไหลลงไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งงดงาม ภาพยามค่ำคืนที่ทั้งสองคลอเคลียกันผุดขึ้นมาในหัว
เขามองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่ช่วยดับไฟให้ฉันก่อนสิ แล้วฉันจะให้พี่รับสาย”
รอยยิ้มนั้นหายวับไปในพริบตา มือข้างหนึ่งของเขายังคงชูโทรศัพท์ไว้ ส่วนอีกข้างโอบเอวเธอ ก่อนก้มลงจูบซอกคอ