ซ่งเยี่ยนเจ๋อจดจ่ออยู่กับการวาดฝันถึงโลกที่มีเพียงเขากับหยุนอี้ในอนาคต จึงไม่ทันสังเกตเลยว่าหยุนอี้ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ก้มลงแล้วยื่นมือไปฉกโทรศัพท์ของเขามาก่อนที่เขาจะกดสั่งซื้อและจ่ายเงิน
ซ่งเยี่ยนเจ๋อหันขวับมาด้วยความตกใจ หยุนอี้ยกมือฟาดเขาฉาดหนึ่ง “ฉันให้ท้ายคุณมากไปหรือไง?”
ศีรษะของซ่งเยี่ยนเจ๋อเอียงไปเล็กน้อยเพราะแรงตบ แก้มเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่รุนแรงนัก แต่กลับมีความรู้สึกซาบซ่านแปลกประหลาดมากกว่า
หยุนอี้ออกแรงตบแล้ว แต่เมื่อฝ่ามือตกลงบนใบหน้าของซ่งเยี่ยนเจ๋อ กลับคล้ายการลูบไล้เสียมากกว่า
เมื่อวานเธอถูกเขาพลิกไปพลิกมาเสียจนกระดูกทั้งร่างเหมือนถูกถอดออกมาประกอบใหม่ แขนก็อ่อนแรงจนแทบยกไม่ขึ้น
ยิ่งตอนนี้ทั้งคู่แทบจะแนบปลายจมูกเข้าด้วยกัน เธอจึงไม่มีพื้นที่ให้เหวี่ยงแขนออกแรงเลยสักนิด การตบที่เต็มไปด้วยโทสะครั้งนี้จึงตกลงบนใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบา
ความแตกต่างเช่นนี้เอง—เจตนาที่ดุดันแต่แรงกลับอ่อนปวกเปียก—จุดไฟปรารถนาในตัวซ่งเยี่ยนเจ๋อจนลุกโชน
ซ่งเยี่ยนเจ๋อคิดในใจ: ทำยังไงดี? เขายิ่งชอบพี่สาวมากขึ้นแล้ว!
หยุนอี้จ้องเขาเขม็ง “คุณคิดจะขังฉันไว้จริง ๆ เหรอ?!”
“คิดจะจำกัดอิสรภาพของฉันงั้นเหรอ?!”
คำพูดของหยุนอี้ราวกับหยดน้ำเย็นที่กระเซ็นลงในกระทะน้ำมันเดือด ระเบิดขึ้นในใจเขาทันที
ซ่งเยี่ยนเจ๋อคิดในใจ: พี่สาวโกรธแล้ว! พี่สาวโกรธเพราะความคิดมืดมนของเขา ที่อยากครอบครองเธอไว้เพียงคนเดียวอย่างสมบูรณ์!
ปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้กลับพิสูจน์ได้พอดีว่าพี่สาวใส่ใจเขา พิสูจน์ว่าการสัมผัสและความคิดของเขาสามารถทำให้หัวใจพี่สาวสั่นไหวได้ สำหรับพี่สาวแล้ว เขาไม่ใช่คนไร้ความสำคัญอีกต่อไป!