“คุณ?!”
“กู้จี้หย่วน?”
หัวใจของหยุนอี้แทบกระเด็นออกมาจากอก แม้เขาจะมีใบหน้าหล่อเหลาและสีหน้าอ่อนโยน แต่จู่ ๆ ก็โผล่มาตอนดึก แถมแสงจันทร์สีขาวเย็นเยียบจากนอกหน้าต่างยังสาดลงบนตัวเขา ทำเอาเธอตกใจแทบสิ้นสติ
“ทำให้คุณตกใจเหรอ?”
“ขอโทษ”
เขารู้สึกดีกับเธอ แต่ไม่รู้ว่าควรใช้วิธีไหนถึงจะรั้งเธอไว้ข้างกายได้
เขาไม่รู้ว่าคฤหาสน์พร้อมที่ดินมูลค่าหนึ่งร้อยล้านนี้จะมากพอสำหรับเธอหรือเปล่า
เขาผ่านการจากลามามากมาย แต่ก็ยังไม่เคยชินเสียที
ตอนเด็ก แม่เคยกล่อมเขานอน บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดไป แต่พอตื่นขึ้นมา แม่กลับหายไปแล้ว เธอหนีไปกับผู้ชายคนอื่น
ต่อมา พ่อพาเขาไปสวนสนุก วันนั้นเขามีความสุขมาก ตอนเล่นม้าหมุน พ่อยืนรออยู่ข้างล่าง แต่พอม้าหมุนหยุดลง พ่อก็หายไปเสียแล้ว พ่อแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นและมีลูกน้อยด้วยกัน
เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรคนถึงจะชอบ และไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะรั้งคนที่ตัวเองชอบไว้ได้
เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปแล้วแท้ ๆ ทำไมพวกเขาถึงยังทอดทิ้งเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
เขาไม่อยากให้เธอจากไป เพราะอย่างนั้น...เขาจึงต้องจับตาดูเธอไม่ให้คลาดสายตา ให้เธออยู่ในระยะที่มองเห็นตลอดเวลา แบบนี้...เขาก็จะไม่สูญเสียเธอไป
“งั้นคุณนอนเถอะ”
กู้จี้หย่วนยกเก้าอี้เดินออกไป แววตาเต็มไปด้วยความหดหู่
จู่ ๆ หยุนอี้ก็นึกถึงคำแนะนำในการพิชิตใจที่ระบบเคยให้ไว้: ต้องตอบข้อความและโทรศัพท์ของกู้จี้หย่วนให้ทันท่วงที หมั่นบอกว่าชอบเขาและรักเขา มอบความมั่นคงทางใจให้เขาอย่างเพียงพอ แล้วก็จะพิชิตใจสำเร็จ