เมื่อมาถึงห้องนอนของหยุนอี้ กู้จี้หย่วนค่อย ๆ เปิดประตูอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเก็บผ้าห่มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วคลี่คลุมร่างเธออย่างเบามือ
เขามองใบหน้ายามหลับใหลของเธออยู่นาน หวังว่าเธอจะไม่ถีบผ้าห่มอีก กลางคืนอากาศเย็น อีกทั้งอุณหภูมิร่างกายจะลดลงหลังหลับไปแล้ว หากรู้สึกหนาวขึ้นมา ก็อาจฝันร้ายได้
ฝันร้ายน่ากลัวเกินไป เขาไม่อยากให้เธอฝันร้าย
ก่อนหน้านี้ เขาเองก็ชอบถีบผ้าห่มตอนกลางคืน
เมื่อไร้ไออุ่นจากผ้าห่ม อุณหภูมิผิวจะลดลงอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกและท้อง นี่คือ “ภัยคุกคามจากสภาพแวดล้อม” ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันต่อร่างกาย
ความหนาวเย็นเช่นนี้กระตุ้นระบบประสาทซิมพาเทติก ทำให้ระบบ “สู้หรือหนี” เริ่มทำงาน ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ความดันโลหิตสูงขึ้นนิดหน่อย และกล้ามเนื้อเกร็งตัวเล็กน้อย
จากนั้นร่างกายก็เข้าสู่ภาวะ “ตื่นตัว” ในระดับอ่อน ๆ
ความหนาวเย็นทางร่างกายเชื่อมโยงเข้ากับความหวาดกลัว ความวิตกกังวล และความรู้สึกไร้หนทางในใจ สมองจึงเริ่ม “ถักทอ” พล็อตฝันร้ายที่สอดคล้องกับความรู้สึกเหล่านั้น เพราะความหนาวเหน็บ “สร้าง” ฝันร้ายที่เข้ากันขึ้นมา
เขาฝันว่าถูกคนไล่ฆ่า ถูกทำร้าย และถูกทอดทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า…
เขาฝันว่ากำลังวิ่งหนีอยู่ในป่ามืดมิด แล้วมีผีเย็นเยียบตนหนึ่งคว้าตัวเขาจากด้านหลัง…
…
กลับถึงห้องนอน กู้จี้หย่วนก็เข้าไปในถุงนอน
ตอนนี้เขายังควบคุมตัวเองไม่ให้ถีบผ้าห่มกลางดึกไม่ได้ การนอนในถุงนอนทำให้เขารู้สึกปลอดภัยมาก
แต่พูดแล้วก็แปลก คืนนั้นตอนที่เขานอนอยู่บนเตียงเดียวกับหยุนอี้ ทั้งคู่กลับไม่ถีบผ้าห่ม ดูเหมือนเขาจะนอนหลับสนิทอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก