คืนถัดมา โหลวฝู่เฉินพาหยุนอี้พร้อมของขวัญกองโตไปเยือนตระกูลหยุน
รถยนต์สตีบเคลือบสีดำเงาวับจอดลงตรงปากตรอกแคบของตระกูลหยุน ผู้ช่วยเซวียกับคนขับช่วยกันขนของขวัญที่เตรียมไว้ท้ายรถออกมาอย่างคล่องแคล่ว ทั้งสมุนไพรล้ำค่า ผ้าไหมชั้นดี และของบำรุงจากตะวันตก บรรจุภัณฑ์งดงาม ของทุกชิ้นล้วนมีน้ำหนักไม่น้อย จนเพื่อนบ้านพากันแอบชะโงกมองผ่านหน้าต่างและช่องประตู
โหลวฝู่เฉินยังคงสวมเครื่องแบบทหารเนี๊ยบกริบ เพียงถอดหมวกทหารส่งให้ผู้ช่วยเซวีย รูปร่างสูงสง่าตรงดุจต้นสน ทั้งร่างแผ่แรงกดดันออกมา
เขาจูงมือหยุนอี้ มือใหญ่สอดประสานนิ้วกับมือเล็กของเธอ ก่อนเดินเข้าไปในลานบ้านของตระกูลหยุน
วันนี้หยุนอี้สวมกี่เพ้าสีชมพูอ่อน ใบหน้างดงามดูเย็นชาอย่างที่เคยลดน้อยลง เพิ่มความอ่อนหวานละมุนละไมเข้ามาหลายส่วน
งานแต่งงานเริ่มเตรียมการแล้ว แม้โหลวฝู่เฉินจะไม่ใส่ใจธรรมเนียมปฏิบัติเหล่านี้ อีกทั้งยังเป็นผู้นำสูงสุดบนผืนแผ่นดินสามมณฑลเจียงเป่ย แต่เมื่อเห็นแก่หยุนอี้ เขาก็คิดว่าควรมาเยี่ยมครอบครัวของเธอล่วงหน้า เพื่อแสดงให้เห็นถึงความจริงจัง
ภายในห้องโถงบ้านตระกูลหยุนสว่างไสว โต๊ะไม้แดงแปดเซียนจัดวางอาหารไว้เต็มโต๊ะ ถ้วยชามเรียงซ้อนกันหลายชั้น ดูเอิกเกริกเป็นพิเศษ
ขาหมูพะโล้เงาวับชวนรับประทาน ปลานึ่งส่งกลิ่นหอมสดชื่น ซุปไก่เคี่ยวจนสีเหลืองทองเข้มข้น ผักตามฤดูกาลเขียวสดชุ่มฉ่ำ ทั้งยังมีขนมและผลไม้จัดวางอย่างประณีต มองออกว่าตระกูลหยุนทุ่มทุกสิ่งที่มีมาต้อนรับว่าที่ลูกเขยผู้มีอำนาจสูงส่งคนนี้
บิดามารดาของหยุนอี้รีบออกมาต้อนรับ ทั้งเก้อเขินทั้งกระตือรือร้น พลางกล่าวซ้ำ ๆ ว่า “ท่านผู้บัญชาการให้เกียรติมาเยือนบ้านอันต่ำต้อยของเรา ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เชิญนั่งร่วมโต๊ะเถิด อาหารบ้าน ๆ เหล่านี้คงไม่คู่ควรกับท่าน”
โหลวฝู่เฉินกวาดตามองโต๊ะอาหาร ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมต่างหากที่มารบกวนพวกคุณ”