แรงกระตุ้นรุนแรงพาเธอทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา
เส้นเลือดบนหน้าผากของกู้จี้หย่วนปูดโปน เขาถามเธอด้วยเสียงแหบพร่า “คราวนี้... ทำไมออกไปซื้อกับข้าวนานขนาดนี้?”
ชายหนุ่มขยับเข้าหาเธออย่างรุนแรงเกินไป
หยุนอี้แทบรับไม่ไหว เธอลูบศีรษะเขาพลางปลอบเสียงเบา “ฉันออกไปซื้อกับข้าว ที่นี่อยู่ไกลจากตัวเมืองมาก แล้วยังต้องเลือกผักอีก ทั้งหมดนี่ต้องใช้เวลา”
“ตอนคุณส่งข้อความมา ฉันกำลังต่อแถวจ่ายเงินอยู่ เลยตอบช้าไปหน่อย”
กู้จี้หย่วนเงยหน้ามองเธอ ดวงตาแดงก่ำ “ผมนึกว่าคุณไม่ต้องการผมแล้ว”
“ต่อไปอย่าหายไปนานขนาดนี้ได้ไหม?”
หยุนอี้ขยับถอยหลังเล็กน้อย “ได้ ฉันรับปากทุกอย่างเลย”
“คุณแสนดีขนาดนี้ ฉันชอบคุณขนาดนี้ จะไม่ต้องการคุณได้ยังไง?”
หยุนอี้สอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมของเขา “หิวหรือยัง? ฉันไปทำอาหารให้กินนะ”
กู้จี้หย่วนปล่อยเธอ หยุนอี้ลุกขึ้นไปทำอาหาร แต่เขาก็ลุกตาม โอบเธอจากด้านหลัง ไม่ว่าเธอจะเดินไปตรงไหน เขาก็ตามไปทุกที่ คอยกอดเธอจากด้านหลังไม่ยอมห่าง
หยุนอี้รู้สึกเหมือนมีของชิ้นใหญ่ห้อยติดตัวอยู่ ตอนหั่นผักก็ยังเกาะอยู่ ตอนผัดกับข้าวก็ยังเกาะไม่ปล่อย
กู้จี้หย่วนถามเธอ “มื้อกลางวันกินอะไร?”