หลิงเย่าคลุ้มคลั่ง: เด็กดี เธอต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น! ทำไมเธอถึงเป็นของฉันคนเดียวไม่ได้?! ฉันอยากให้เธออยู่เคียงข้างฉันไปตลอดกาล!
ความหวงแหน: **********
ระดับความต้องการ: ************…… (ขนาดใหญ่จนทั้งหน้าจอก็แสดงไม่หมด)
ระดับความคลุ้มคลั่ง: *****
ระดับความยึดติด: ***
ภาพหล่อ ๆ กำลังจะมาแล้ว ใครชอบก็จินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกได้เลย เบบี๋ทั้งหลาย พิมพ์เลข 1 แล้วพาสามีของพวกเธอกลับบ้านไป!
หลิงเย่า นักมวย (ภาพได้แรงบันดาลใจจากเสี่ยวหงสู่ซานหนาน)
ความเปราะบางที่เกิดจากอาการโหยหาการสัมผัส กับความต้องการควบคุมที่ซ่อนอยู่ในตัวนักมวยหนุ่มหล่อเจ้าเสน่ห์ รีบมาดูกันเลย!
คราวนี้เรื่องราวก็ยังดำเนินไปเร็วเหมือนเดิม เบบี๋ทั้งหลายตามทันกันไหมเอ่ย?
รถถึงสถานีแล้ว ปี๊น ๆ ๆ เบบี๋คนไหนยังไม่ได้ขึ้นรถ (โบกมือเรียก) (^▽^) รีบวิ่งอีกสองก้าว ขึ้นรถแล้วนั่งให้ดี คาดเข็มขัดนิรภัย แล้วออกเดินทางกันเลย!
ฟิ้ว!
(แรงกระชากติดเบาะอย่างรุนแรง!)
……
……
ทันทีที่หยุนอี้ลืมตาขึ้น สติของเธอยังกลับมาไม่ครบถ้วนดี ภาพความมืดมิดเย็นเยียบก็พุ่งเข้าปะทะสายตาก่อน
เธอค่อย ๆ อาศัยแสงริบหรี่จากด้านนอก มองสิ่งต่าง ๆ ตรงหน้าได้ชัดขึ้นทีละน้อย
เธอถูกขังอยู่ในกรง โครงสร้างขนาดมหึมาราวกับกรงนก ซี่เหล็กแต่ละซี่หนากว่าท่อนแขนของเธอเสียอีก ส่วนยอดกรงเลือนหายไปในความมืด ประตูกรงถูกล็อกไว้แล้ว
ตรงหน้าเป็นประตูที่ทำจากซี่เหล็กเช่นกัน ปิดสนิท มีกุญแจทองแดงขนาดใหญ่คล้องอยู่ ตัวกุญแจหนาหนัก ส่วนรูกุญแจดำลึก
ข้อมือและข้อเท้าของเธอต่างถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก ปลอกเหล็กสีดำสองวงรัดกระดูกข้อมือเรียวบางไว้แน่น ด้านในของห่วงเหล็กทั้งเย็นและหยาบ เสียดสีกับผิวจนเจ็บ