ร่างสูงใหญ่ของซ่งเยี่ยนเจ๋อกดเธอแนบกับบานประตู เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ แล้วยกขึ้นตรึงเหนือศีรษะกับผนัง
มือทั้งสองข้างของหยุนอี้ถูกเขากดไว้จนเริ่มชา
มืออีกข้างของเขาบีบปลายคางเธอ ก่อนจะจูบอย่างหนักหน่วง
แผ่นอกช่วงบนของเขาแนบชิดกับร่างช่วงบนของเธอ
ซ่งเยี่ยนเจ๋อสูงกว่าเธอมาก พอก้มจูบจนเมื่อย เขาก็ช้อนอุ้มเธอขึ้นจากเอว วางลงบนโต๊ะสูงในห้องรับแขก แล้วใช้สองมือยันข้างตัวเธอ พลางจูบต่อ
หยุนอี้ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงชอบจูบเธอมากขนาดนี้ แถมแต่ละครั้งยังจูบอยู่นานเหลือเกิน
จู่ ๆ หยุนอี้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอยกมือชี้ไปทางประตู “อื้อ…คุณ…ประตู…ยังไม่ได้ปิด…”
ร่างของซ่งเยี่ยนเจ๋อชะงักงัน เขาหันไปปิดประตู แต่พอเดินออกไปได้ก้าวเดียวก็วกกลับมา อุ้มเธอขึ้นแล้วพาไปปิดประตู ก่อนจะอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนต่อ
เขาไม่อยากห่างจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว
เขาจับคอเธอไว้ แล้วกระชากคอเสื้อของเธอลง
……
เพราะหยุนอี้ยืนกราน ครั้งนี้ซ่งเยี่ยนเจ๋อจึงไม่ได้ทำให้เธอเหนื่อยนานนัก
เขากอดหยุนอี้ไว้แน่น ซุกใบหน้าทั้งหมดลงกับซอกคอที่หอมอ่อน ๆ ของเธอ แล้วสูดหายใจลึก
ช่วงเวลานี้ช่างงดงามเหลือเกิน งดงามจนเขารู้สึกไม่จริง ราวกับกำลังอยู่ในความฝัน กลัวว่าหากขยับแรงไปเพียงนิดก็จะทำให้ตัวเองตื่น
เสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า เจือด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ยังไม่จางหาย “อีกสองสามเดือนก็จะสอบปลายภาคแล้ว จากนั้นก็ปิดเทอมฤดูหนาว”
หยุนอี้ใช้นิ้วสางผมเปียกเหงื่อของเขาเบา ๆ พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็กระชับแขนที่โอบเอวเธอไว้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวังที่ปิดไม่มิด